Annual employee awards

De timing voor mijn bezoek aan China was een schot in de roos. Gisteren werden namelijk de annual employee awards uitgereikt en hierbij was ik vanzelfsprekend ook uitgenodigd.

Met een aantal bussen vertrokken rond vijf uur alle 500 medewerkers naar een restaurant dat door ons bedrijf was afgehuurd. Daar mocht ik samen met wat andere Nederlandse collega's aan de VIP tafel plaatsnemen. De ronde tafel werd gevuld met vele lekkernijen, zoals eendetongetjes, kraakbeen en slang. Tijdens het eten, waarbij het bier rijkelijk vloeiden waren er optredens van alle afdelingen van het bedrijf. Dit varieerde van karate shows en acrobatiek tot zang en muziek.

De show werd gecombineerd met een loterij waar tegoedbonnen van 10 euro konden worden verdiend. Aangezien de doorsnee operator hier een halve week voor moet werken, was dit dus geweldig. Alcohol is voor deze mensen een rariteit en dit leidde er dan ook toe dat binnen een uur de eerste slachtoffers al met hun hoofd op tafel lagen te slapen. Ook was het erg populair om een campei (bottom up, oftewel een adje) met de westerlingen te doen. En vele mensen verlieten dan ook zwalkend onze tafel.

Na de show was het tijd om mensen in het zonnetje te zetten en werden er vele prijzen uitgereikt, zoals de beste engineer, de vlijtigste arbeider etc. Ook ik viel in de prijzen vanwege mijn vroegere inzet voor China en kreeg wederom een prachtig zijdegeweven schilderij uitgereikt. Waardoor ik nu kan zeggen dat ik officieel een verzameling heb.

Het feest was om negen uur voorbij en we besloten dat dit nog niet het einde van de avond hoefde te betekenen. Op advies van een aantal vrouwen van de fabriek lieten we ons door een taxi naar "Club 2" brengen. Dit was een disco met chinese house muziek, waar door schaars gekleedde vrouwen uitbundig gedanst en geserveerd werd. Een verrassende tent om naar toe gestuurd te worden. En toen ik vanochten weer op het werk arriveerde werd me dan ook met interesse gevraagd of de club me was bevallen.

Update:
Roy, speciaal ter jouwer informatie, vanavond hebben we met een aantal meiden van ons bedrijf afgesproken weer naar deze tent te gaan. Ik zal het fototoestel meenemen. En door deze actie heb je gelijk eens een keer een foto van een date te pakken, want die meid die achter me staat aan tafel is een van de aanwezigen vanavond.

Warm ontvangst

Toen ik gisteren rond een uur of twee in de fabriek aankwam, was de ontvangst behoorlijk warm. Ondanks dat ik er al een jaar niet meer was geweest, wist iedereen me te herkennen en kwamen ze ook allemaal gedag zeggen en een praatje maken.

Rond een uur of vier kwam er ook nog eens een delegatie uit Nederland aan. Toen we rond een uur of zeven klaar waren met het werk gingen we naar het Mexicaans restaurant om daarna weer een herkennismaking met mijn Chinese stamkroeg, de "Whiskey Jack", te maken.

Op het moment dat ik de deur opende werd ik direct door de eigenaresse en een aantal serveersters herkent en ze kwamen dan ook op me af rennen om me te zoenen en te knuffelen. Toen we dan ook rond een uur of twee afscheid namen deden we de plechtige belofte om later in de week nog een keer terug te komen.

Vandaag arriveerde ik verrassend fris om negen uur op het werk, waar binnen no time een telefoontje voor me was. Het was John, een projectleider waarmee ik twee jaar geleden veel had samengewerkt en die inmiddels onze organisatie had verlaten. Hij had gehoord dat ik in het land was en besloot me op te bellen om een eet- en massage afspraak te maken.

Van al dit enthousiasme kreeg ik toch wel een warm gevoel van binnen.

Auto ongeluk in China

Ik werd netjes rond een uur of elf opgewacht door de standaard chauffeur van ons bedrijf bij de aankomsthal van het vliegveld van Shanghai. De herkenning was er nog en na een handshake, gingen we op weg. Dit is volgens mij de enige chauffeur in China die wel weet hoe een koppeling werkt en dat het echt niet de bedoeling is om de toerenteller onder de 2000 te houden.

Onderweg dommelde ik al snel in en ik werd wakker van het gescheld dat ik hoorde. Wat bleek, we hadden een "ongeluk" gehad. Blijkbaar was het zo indrukwekkend dat ik er niet wakker van was geworden. Een vrouw klaagde dat we haar hadden afgesneden (de rijstijl van de chauffeur in ogenschauw nemend was dat waarschijnlijk ook zo) en dat we toen met onze spiegel een kras op haar auto hadden veroorzaakt.

Er zat inderdaad een kras op, maar volgens ons was die er al eerder en niet door ons veroorzaakt. Om dit te bewijzen, reed onze chauffeur de auto zodat de spiegel haar auto net niet raakte om aan te tonen dat de kras toch echt op een andere hoogte zat dan wat onze spiegel had kunnen veroorzaken. Dit in mijn ogen zeer overtuigend bewijs was voor haar niet goed genoeg en ze eiste dan ook dat we op de politie zouden wachten. Hier was ik niet blij mee, maar goed, mij werd niets gevraagd. Of misschien wel, maar dan had ik het gewoon niet door.

Een half uur later kwam de politie en nadat de situatie was uitgelegd, begon hij de vrouw gruwelijk verrot te schelden. Waarschijnlijk was hij over de zeik dat hij voor zo een overduidelijke onbenulligheid werd opgetrommeld. Toen ze begon terug te schelden nam hij het bonnenboekje tevoorschijn en werd de vrouw bekeurd. Don't fuck with the police!

Bioskoopje

Gisteren een dagje uit gehad met Szilvi en dit dagje uit eindigde in Székesfehérvár, alwaar we naar de bioscoop zouden gaan. Hier was ik nog nooit naar toe geweest, omdat ik niet duidelijk gemaakt kon krijgen welke films er in het engels werden vertoond. En aangezien het merendeel van de films hier in het Hongaars wordt getoond was me dit risico te groot.

Maar nu had ik mijn privé tolk bij me en we besloten te zoeken naar een niet een niet romantische en niet te geweldadige film, die in het engels werd vertoond, met hongaarse ondertiteling. Een super poldermodel oplossing dus. Na een kort gesprekje met de dame aan de kassa kwam Szilvi terug met de mededeling dat ze een film had gevonden die waarschijnlijk aan alle bovenstaande voorwaarden voldeet, maar ze wist niet waar de film overging. Het enige wat ze wist, was dat het dezelfde regissuer was als degene die American Beauty had geregisseerd.

Dat klonk goed en dus kochten we een kaartje. Toen de film eenmaal begon bleek hij over het leven van een soldaat te gaan die diende in de eerste golfoorlog. En hiermee voldeet de film in ieder geval niet aan voorwaarde twee, maar ondanks dat ik de hongaarse naam van de film inmiddels alweer ben vergeten, moet ik toch zeggen dat hij behoorlijk de moeite waard was. Gelukkig dacht mijn date daar hetzelfde over.

Telefoonterror

Na een eerdere soortgelijke ervaring via het internet ("het verhaal van het paarse gevaar"), had ik gisteren dezelfde ervaring maar dan via de telefoon.

Ik had de laatste weken behoorlijke harde onderhandelingen gevoerd met een leverancier over de aankoop van een aantal gereedschappen. Mijn tegenpartij, Edith, had een zeer prettige stem en op basis van die stem had ik dan ook een beeld van haar in mijn hoofd geschapen.

En gisteren was de dag dat ik haar ging ontmoeten. Bij aankomst op haar kantoor, opende ik de deur en in plaats van de slanke assertieve schoonheid die ik verwachtte, kreeg ik een dikke knol te zien. Dus onschuldig en naief dat ik was vroeg ik aan haar, waar is Edith, toen ze vervolgens antwoordde, "ik ben Edith", viel mijn mond waarschijnlijk open van verbazing en was ik weer een desillusie armer.

Het voordeel is dat het voor mij wel een stuk makkelijker onderhandelen met haar is in de wetenschap hoe ze er uit ziet.

Sluimerstand

Aangezien we een groot project hebben binnengehaald, waarvoor ik morgen voor drie dagen naar Tsjechië moet en vanaf zaterdag voor onbepaalde tijd naar China, zal deze site waarschijnlijk in sluimerige schijndood toestand vervallen.

Na terugkeer uit China gaan we er echter weer volop tegenaan.

De vertaling

En eindelijk hebben we de vertaling van de kerstboodschap te pakken en omdat hij zo mooi is, wil ik hem jullie niet onthouden:

Ahogy hópihe száll kitartott kezedre, úgy szálljon füledbe angyalok énekel.
Melengesse szivedet sok-sok szeretet, így kívánok.

[Ahodj hoopiehe saal kitartot kezedre, oedj saaljon fuuledbe anjalok eenekel.
Melengesse sivedet sjok-sjok seretet, iedj kievaanok]

As the snowflak falls on your stretched hand, the angels song will enter your ear.
This will warm your hart with lot's of love is my wish to you.

Gerard & Miranda in Hongarije.

Dag 1, het vliegveld.

Na een verschikkelijke dag van reizen via Düsseldorf naar Frankfurt, om daar een pauze van twee uur te hebben, opgevolgd door een vertraging van een uur, kom ik eindelijk rond een uur of elf in Budapest airport aan. Hier is de sluis kapot, wat weer voor een nieuw oponthoud zorgt. Ik sms Gerard en Miranda, dat ik op de sluis wacht en dat ik daarna toch wel zal verschijnen. Ze reageren als volgt; “Sluis?”.

Als ik eindelijk in de aankomsthal verschijn, waar ik eigenlijk verwacht de twee tortelduifjes in een afwachtende positie te zien staan, is deze geheel leeg. Ik bel even om te melden dat ze naar terminal B moeten lopen, omdat ik daar door de bewaakt parkeren vent opgehaald ga worden. Na enige tijd wachten zie ik niemand aan komen lopen. En even later gaat de telefoon. Ze kunnen terminal B niet vinden omdat die er gewoon niet is. Wat blijkt, ze staan op vliegveld Férihegy [feerihedj] 1. Dit is het tweede vliegveld, waarvan ik dacht dat het alleen voor vrachtvluchten werd gebruikt, maar blijkbaar worden hier ook personen naar toe gebracht. Binnen no-time sta ik voor het vliegveld en vertrekken we voor de grote reis naar Sárbogárd. Aangezien het gesneeuwd heeft, lukt het niet om deze in het gebruikelijke ruime uur af te leggen, maar doen we er aanzienlijk langer over.

Als Gerard en ik om half twee aan een glaasje Whiskey zitten, worden de shampoo resten van een gelukte bus uit de toilettas gewassen door Miranda. Uitgeput gaan we naar bed.