Oudjaar in Hongarije

Op oudjaarsdag hadden we het rustig aan, vanwege de onzekerheid met de kids, konden we pas op het laatste moment besluiten waar we naar toe zouden gaan. Het resultaat was dat we in Dunafoldvar bleven. Gedurende de ochtend maakten we een wandeling terwijl de sneeuw met prachtige vlokken naar beneden viel.

Na deze wandeling gingen we het dorp in om te kijken of er nog een feest was waar we konden meedoen. We gingen bij de DVD verhuur shop langs, waar onze favoriete winkelmedewerkster ons meldde dat alle feesten waren uitverkocht, maar dat er om middernacht iets op het centrale plein te doen was, een toespraak van de burgemeester.

Om de tijd te doden ging Gabi allerlei typische Hongaarse oudjaar gerechten bakken. Deze verordberden we thuis onder het genot van Champagne. Met deze heerlijkheden wisten we ons de gehele avond te vermaken. We dronken en aten en de klok tikte rustig maar gestaag vooruit. De bedoeling was om net voor middernacht op het stadhuisplein te verschijnen en ons dan in het feestgedruis te mengen.

Om half twaalf besloten we ons weer warm te gaan kleden aangezien het een behoorlijk aantal graden onder nul was. De dikke jas en de sjaal werd aangetrokken en we gingen al glijdend en glibberend, met een licht rozig gevoel in ons hoofd naar het stadsplein. Daar zagen we een heleboel mensen zich in dezelfde richting begeven. Om middernacht werd het Hongaarse volkslied gespeeld en even daarna kwamen een heleboel mensen langs om gluwein uit delen terwijl het vuurwerk overal om ons heen uit elkaar spatte.



Terwijl van al dit spektakel stonden te genieten kwam er een vrouw op ons af die in het Frans duidelijk maakte dat ze ons een leuk koppel vond. Toen ik in mijn boerkolen frans terugsprak was ze helemaal verrukt. Wat bleek ze was door een of andere stedenvriendschap bevriend geraakt met een echtpaar uit Hongarije en was hier met haar man op bezoek. Na een uurtje babbelen waren onze voeten bijna aan de grond vastgevroren en gingen we terug naar huis.

He he

Na vele commentaren vanuit verschillende hoeken, ben ik weer op gang. De blog komt weer tot leven en jullie zullen weer regelmatig ge-update worden met mijn blogs.

Stomme excuses als druk en vele reizen ga ik hier niet verkondigen. Ik heb vele avonturen en ervaringen te delen en de eerste die er nu aan komt is Kerst in Hongarije

Wortelkanaalbehandeling

Na al drie dagen met een geweldige tandpijn te hebben rondgelopen, besloot ik gisteren dat het genoeg was geweest. Ik benaderde onze secretaresse met de vraag om een afspraak bij een tandarts te regelen.

Na tien minuten kwam ze me vertellen dat ik terecht kon bij de tandarts in Sárbogárd. Hier ging ik naar toe en nam ik plaats in de wachtkamer. Hier moest ik drie kwartier wachten alvorens aan de beurt te zijn. Het was een ultra moderne praktijk, met zelfs een aparte ruimte voor röntgen opnamen. Halverwege het wachten kwam er een vrouw in doktorsjas op me af met de vraag of ik enigszins hongaars sprak, toen ik hierop antwoorde een beetje, was het OK.

Toen ik de praktijk ruimte in kwam, werd de indruk van een moderne praktijk bevestigd door een aanblik op de apparatuur. Ook de tandarts was een jonge vrouw van begin dertig en haar assistente was nog een beetje jonger.

Ze vroeg me wat het probleem was en ik wees op het pijnlijke gebied en zei: itt fai (hier pijn). Ze opende mijn mond en hield het spiegeltje erbij en zei: Aj ez a bai, nagyon fontos. Vrij vertaald betekent dit, dit is behoorlijk ernstig.

Nadat ik haar opvolgende opmerking niet verstond, probeerde ze me in kinderlijk hongaars aan te spreken. De boodschap was, ik had twee keuzes: de tand trekken of een wortelkanaal behandeling. Ik koos optie twee, omdat ik een masochist ben.
Ze had daarvoor vandaag geen tijd dus ik moest volgende week terug komen. Hierop maakte ik haar duidelijk dat ik echt geen week met deze pijn rond ging lopen en voordat ze een weerwoord zei had ik al een verdovingspuit in mijn mond staan. Nadat de vloeistof was ingespoten zei ze, OK dan doen we het nu.

Ik werd weer naar de wachtkamer gestuurd om de verdoving te laten inwerken en daarna werd ik weer terug in de praktijk gehaald. Ze boorde mijn kies nagenoeg geheel weg en begon met gekleurde sprietjes in mijn wortel te vroeten. Terwijl ze bezig was, werd mijn blik door haar wondermooie kijkers aangetrokken, totdat ik een gruwelijke pijnscheut voelde. Na mijn derde pijnscheut had ze hed ook door en zette er nog een spuitje bij. Na nog wat wroetwerk was de klus geklaard en werd er een tijdelijk vulling ingezet, die morgen wordt vervangen door een permanente.

Hierna ging ik weer naar het werk, alwaar ik een meeting moest voorzitten, terwijl de helft van mijn gezicht verdoofd was. Het spreken ging moeizaam en mijn collega's hadden lol. Nu is de tandpijn weg, maar voelt het alsof ik een vuistslag in mijn gezicht heb gehad.

Verblijf

Het is officieel,

Ik ben nu ge-emigreerd. En wel op twee vlakken:

Ten eerste heb ik gedurende mijn functioneringsgesprek de vraag gekregen in Hongarije te blijven en op een lokaal contract over te gaan. Hierop heb ik bevestigend geantwoord. Dus ik blijf hier nog wel een tijdje zitten.

Ten tweede kreeg ik een vraag van de gemeente Eindhoven of ik nog wel daar woonde. Ze hadden vernomen dat ik permanent in Hongarije verbleef (wie heeft ze de link naar deze website gegeven??). Ik ben per gisteren dus uitgeschreven als inwoner van Eindhoven en daarmee officieel geen inwoner van Nederland meer.

Dit betekent:

• geen nachtelijk verlichte straten door brandende auto's;
• geen snelheidsbekeuringen;
• geen post van het CJIB;
• echte zomers;
• echte winters;
• een halve liter bier voor een euro;
• geen directe buren;
• geen betutteling;
• geen accijnsverhoging op benzine;
• geen accijnsverhoging op alcohol;
• etc etc

Voor de liefhebbers zijn er weer wat foto's op de Mories da House site geplaatst.

Wees niet bezorgd

Om jullie te laten weten dat jullie niet bezorgd hoeven te zijn, geef ik jullie even een beschrijving van de bowlingavond die we afgelopen vrijdag met het bedrijf hadden.

Ter gelegenheid van een rekord omzet was de hele indirecte populatie uitgenodigd voor een bowlingfestijn, met gratis food en drank. We hadden vijf banen gehuurd en op elke baan deed een deelnemer van een van de vijf teams mee, hierdoor hadden we vijf mini competities, maar het team result telde.

Ik zat in het commercieel / purchasing team en was de speler op baan drie. Alvorens de wedstrijd begon, werden de eerste plaagstootjes al uitgedeeld. Kwaliteit hield zich op de vlakte, Administratie, aangevoerd door onze General Manager kwam ons team al direct uitdagen. Engineering was strijdvaardig en hetzelfde gold voor productie.

Na twee van de vijf ronden ging ons team aan kop, op de voet gevolgd door engineering. Ik had al enkele pilsjes op en kon mijn irritante ik ben aan het winnen gedrag nog maar met moeite inhouden.

Na ronde drie, begon de Engineering Manager (Arpad) whiskey uit te delen aan mij en aan de Purchasing Manager (Zsolt) die ook in mijn team zat om ons dronken te voeren en het spel te beinvloeden. Dit voedde ons fanatisme en we begonnen voor onze team maten te juichen als er weer een strike werd gegooid. Ik heb er nog even een doei ingegooid toen Arpad de goot wist te bewerken, maar jammergenoeg werd dit door niemand gesnapt.

Het einde was dat ons team gewonnen had en ik s'avonds gezellig dronken een romantisch diner met mijn lief had om vervolgens in een hotelletje in bed te ploffen.

Zsolt en ik aan het bier

Mories in Action

Groepsfoto

Liggende politiemannen

Soms moet je je principes een beetje opzij zetten en ik schaam me dan ook een beetje voor hetgene wat ik hieronder ga beschrijven.

In het idyllische Dunafoldvar, ligt mijn straat vlak bij de donau en de laatste tijd wordt het regelmatig als sluipweg gebruikt door mensen die niet voor stoplichten willen stoppen. Ze scheuren dan in een godsgruwelijke vaart de berg op, zorgend voor lawaai overlast en ze kunnen de voetgangers ook niet echt zien.

Ik maak me iedere ochtend ook schuldig aan dit fenomeen. Ik rij de berg af, maak daar een 180 graden turn, om de stoplichten te vermijden en dan vervolgens de berg op te scheuren.

Ruim een week geleden had ik een brief onder de ruitenwisser liggen. Deze heb ik op mijn werk laten vertalen en het was van een tegenover buurvrouw die met me over de verkeerssituatie in de straat wilde praten. Toen ik vorig weekend in de tuin de nieuwe aanbouw van de keuken in mekaar aan het zetten was, kwam ze langs en begon tegen me te praten. Gabi nam het gesprek over en de samenvatting is dat men verkeersdrempels in de straat wil gaan aanleggen om de overlast te beperken.

Hiervoor moet een bedrag van 290.000 Huf opgehoest worden door de inwoners die dit willen. Dit komt neer op 25.000 Huf per persoon. Om me een beetje ingeslijmd te houden in de straat besloot ik hieraan mee te doen, maar nu ben ik dus wel een van die hypocriete hufters die de straat ontsiert met deze rijplezier ontzeggers

Irritante klote beesten!

De juigstemming was er. Gedurende de gehele zomer geen noemenswaardige aantallen muggen gezien. De winter was warm geweest, waardoor er voldoende wespen waren overgebleven om de larven van deze bloedzuigers te verwijderen. Hiermee was de start van de zomer geweldig.
Geen mug te zien!

De zomer was extreem warm en vrij droog. Dit weerhield de muggen ervan zich voort te planten aangezien er geen plassen met stilstaand water waren. Deze waren allen opgedroogt. Het resultaat was dat er tot en met September geen mug te zien was.

Maar eind September begon het te regenen. En het bleef warm tijdens de middagen. We hebben nog steeds temperaturen boven de twintig graden en s'nachts regent het. Vorig weekend heb ik vrij veel in de tuin gewerkt en kwam ik nog een her en der verdwaalde mug tegen. Maar dit weekend terwijl ik de keuken wederom een stapje aan het upgraden was, moest ik het meeste timmer- en zaagwerk buiten verrichten. Voor het huis was het nog OK. Ik moest iedere vijf minuten een verdwaalde mug doodslaan, maar zodra ik me richting gastenveblijf begaf, nam de hoeveelheid muggen toe en moest ik echte veldslagen uitvoeren.

Bij daglicht is de achtertuin nog steeds onder mijn controle, maar door deze ordinaire klotebeesten hebben zij de tuin bij nacht wederom veroverd.

Super investering

Tijdens de vakantie met de Sje in de States, werd ik geattendeerd op het bestaan van de Nintendo DS. Sje leende me zijn nintendo voor even met als resultaat dat de batterij op was vlak voor landing in Philly.

Ik had direct in de gaten wat een prachtig ding dit was. Ideaal om verre vliegreizen een beetje minder saai te maken. Ook tijdens de lange ritten speelden we om beurten uren op dit plezierapparaat. Tijdens de aankomsten bij de verscheidene motels had de nintendo altijd de hoogste prioriteit op de oplaadladder. In Chicago hakte ik de knoop door en kocht er ook een. Als spel kocht ik age of empires.

De gehele terugvlucht hadden we beiden ons eigen spel om te spelen. Nu komt hij wederom van pas. Als ik de kids van Gabi ophaal gooi ik gewoon de nintendo achterin en ze zijn stil.
Als we wat prive tijd will gedurende een kids weekend, geef ik de ene mijn nintendo en de andere mijn laptop, waar inmiddels "battlefield Vietnam" op is geinstalleerd en we hebben alle tijd voor onszelf. Al met al een superinvestering

Foto's

Omdat het gigantisch druk is op het moment, zal ik wat nieuwe verhaaltjes in het weekend schrijven. Om jullie een beetje te blijven informeren, wat foto's van het afgelopen weekend.

Kids

Even een onderbreking van mijn reisverslag in den Nederlande en daarmee een verslag voor kinderminnend Nederland.


Zoals allen inmiddels wel weten heeft Gabi twee kids uit haar vorig huwelijk. Totdat ik Nederland bezocht had ik deze twee kids slechts eenmaal vluchtig ontmoet, maar een weekje na het Nederland bezoek was het zover, ze zouden een weekje in Dunaföldvár gaan doorbrengen met de buitenlandse vriend van hun moeder. Ik was hierover lichtelijk nerveus, omdat het een vreemd idee was om een week lang twee kids in huis te hebben, met wie ik niet eens de taal gemeenschappelijk had. Het enige gemeenschappelijke was dat we hun moeder allemaal leuk vonden.


Op dinsdag avond na het werk, pikte ik eerst Gabi op in haar kleine flatje in SFvar. Vanwege het formaat en vanwege het feit dat ze dit deelt met een roomie, konden ze hier geen tijd met de kids doorbrengen. Daardoor is het zeldzaam dat ze quality time met de kids kan doorbrengen zonder geconfronteerd te worden met haar ex. We arriveerden bij de woning en belden aan. Haar ex deed open en het was de eerste keer dat we mekaar zagen. Neutraal geveinsd vriendelijk liet hij ons binnen. Hij nam me even apart om tot de ontdekking te komen dat ik een zeer verantwoordelijke man ben aan wie hij de kids wel zou kunnen toevertrouwen. De kids gaf ik een onwennig handje en na wat laatste voorbereidingen stapten we in de auto voor de 50 minuten rit naar DFvar.


Tijdens de rit bleek dat de kinderen de engelse taal behoorlijk konden verstaan en het ijs werd dan ook redelijk gebroken. Eenmaal thuis gaf ik ze de keus gasthuis of hoofdhuis en ze wilden op dezelfde kamer als Gabi en ik slapen, maar ze stonden ons wel toe om samen in een bed te slapen. Dus installeerde ik aan beids kanten een bed en vervolgens gingen we dineren in het kasteel.


De dag erna werd doorgebracht met vissen in de morgen en toen ik vroeg thuiskwam van het werk, werd er gezwommen in het zwembad. S'avonds bereidde ik samen met de kids op de ketel op het open vuur in de tuin een echte Hongaarse vissoep van de vis die ze s'ochtends hadden gevangen. De volgende dag stond ook in het teken van vissen en zwemmen en de laatste dag werd met name besteed aan het bezoek van een attractiepark in Budapest.





Al met al was het hen goed bevalllen en alhoewel enigszins vermoeiend kon ik er de charmes ook wel van inzien.


Deze zondag was het weer zover. Op zaterdag belde Gabi de kids en ze wilden weer op bezoek komen voordat ik voor het bachenaal in Amerika zou vertrekken. Dus op zondag avond haalde we ze op. We maakten dezelfde set up in de slaapkamer. Gisteren had ik een business diner en toen ik om half twaalf thuiskwam, lagen ze gedrieen in het grote bed naar een film op TV te kijken. Ze hadden inmiddels mijn computerspelletjes ontdekt en daardoor was ik een grote held geworden.


Het bevalt ze uitstekend en ze hebben Gabi al gevraagd wanneer ze werk in DFvar gaat zoeken zodat we kunnen gaan samenwonen en ze vroegen al of we gaan trouwen. Al met al is de situatie door hun volledig geaccepteerd en genieten ze in ieder geval ook van de mogelijkheid om quality time met hun mams door te brengen in een kalme en plezante omgeving. Het feit dat de Donau en het zwembad op kruipafstand zijn helpt hier natuurlijk ook aan mee.

Veertig graden

Ik ben niet iemand die snel over het weer klaagt, maar nu mijn muren hun isolerende taak hebben opgegeven begin ik toch wel ernstig de balen te krijgen van dit weer.
Met enkele negatieve uitschieters naar de 25 graden is het hier nu al vier weken meer dan dertig graden.

De afgelopen twee dagen hebben we de 40 grens overschreden. Mijn 80 cm dikke muren konden tot afgelopen weekend de temperatuur in het huis nog beneden de 25 houden, maar toen ik gisteren thuis kwam, was het in huis 32! graden. Ik zweet me de hele nacht een ei uit en moet continu aan het vocht infuus.

Ik zie er naar uit om volgende week in ons kikkerlandje door te brengen waar de temperatuur in ieder geval normale waarden heeft

Uthibák

Tijdens het laatste weekend van de Sje en DSI in Hongarije en tijdens de wintersport hebben we iedereen gek gemaakt, door op stel en sprong uthibák te roepen. Tijdens een van de ritten door het Hongaarse landschap hadden we gededuceerd dat dit woord opgepast moest betekenen. Aangezien het iedere keer bij slecht wegdek werd weergegeven.

We hebben hier veel lol aan beleefd. Tijdens het skien uthibák roepen als je met ontzaglijke snelheid naar beneden rostte. Tijdens het stappen uthibák roepen als je een extreem lelijke vrouw tegenkomt.

Nu bleek tijdens de BBQ op vrijdag dat dit woord niet oppassen betekent maar slecht wegdek. Dus tijdens de wintersport konden we deze uitspraken nog wel verdedigen, maar tijdens uitgaan moet het erg raar geklonken hebben: Slecht wegdek, lelijke trol!

Slaap deprivatie

Spoedig komt er een verslag van de besteding van een weekend met de Sje en de slechte invloed, alhoewel er discussies hebben plaatsgevonden of de slechte invloed daadwerkelijk de slechte invloed is.

Een van de resultaten van het weekend is in ieder geval dat ik half slapend achter mijn bureau zit. Elke dag hebben de opkomende zon mogen bewonderen alvorens het bed te kiezen. In ieder geval hebben we twee interessante tour de bars gehad en hebben we weer een juweeltje van een kroeg aan onze referentielijst kunnen toevoegen.

Later meer

Werklui (2)

Vanochtend liep zoals elke dag om 06.30 de wekker af. Gabi stapte uit bed en kwam terug met de mededeling dat de werklui al aan het werk waren! Ik vertelde haar, dat kan niet, dat is ridicuul!
Half aangekleed stapte ik naar buiten en inderdaad ze waren aan het werk. Ze vroegen zelf permissie om op mijn grondgebied aan het werk te gaan. Ik denk dat ze op hun flikker hadden gekregen dat ze teveel naar de halfnaakte vrouwen hadden gekeken en te weinig hadden gewerkt.

Ik ben nu dan ook een beetje bang voor de nachtrust van de aankomende gasten. Vanacht rond een uur of twee zullen we thuis arriveren. Dan zullen er ongetwijfeld een aantal pilsjes worden weggehakt en vervolgens zullen de werklui hun nachtrust kapot maken.

Rijke taal

Roy, ik kan je niet vertellen hoe te vragen om de verrekijker te lenen, maar ik kan je wel een aantal andere mooie uitdrukking en woorden vertellen, die van pas kunnen komen:
Fos, letterlijke vertaling: diarree, te gebruiken voor mensen die snel van mening veranderen
Hátvágánygáz: lv: het gas van de onderkant van je achterkant, oftewel scheet
Húgyagyú: lv: iemand met pis in zijn hoofd in plaats van hersens, oftewel dommerik
Puhapöcs: lv: zachte penis, oftewel pushover
Szarfaszú: lv: shit-dicked, oftewel irritant persoon.

Later volgen nog meer mooie uitdrukkingen van deze rijke taal

Werklui

De werklui zijn nog steeds bezig aan de muur, maar het schiet niet echt op. Dit weekend ben ik in opdracht van Roy eens gaan kijken of ze op zaterdag ook kabaal maken. Maar s'ochtends waren ze om 8 uur wel al aanwezig, maar van hard werken kunnen deze onverlaten niet beschuldigd worden.

Toen ik terugkwam van de Obi en in de tuin was aan het werken, zag ik waarom het niet opschiet. De ene had namelijk een verrekijker in de hand en riep zijn maatje om eens te kijken naar dat prachtige uitzicht. Vanaf de muur heb je namelijk ongestoord zicht op het zwembad en aangezien het hier al weken boven de 30 graden is, heb je daar een prachtig uitzicht op een grote hoeveelheid schaars gekleedde dames.

Dit soort baantje zou ik ook wel graag willen hebben.

Kasteelmuur

Dinsdag toen ik door het raam moest klimmen om de vuilnis buiten te zetten, zag ik ook dat er een aantal onverlaten bezig waren mijn erfafscheiding, oftewel mijn kasteelmuur af te breken.

Nu was de staat van de muur niet al te forisant, en ben ik blij dat ze eindelijk gestart zijn met het opknappen van deze muur. Maar iedere ochtend beginnen ze om zeven uur, maken snelle vorderingen, maar als ik dan s'avonds thuis kom is er verder niets gebeurt. In ieder geval is nu het bovenste gedeelte van de muur verwijderd, het deel dat aan de bovenkant als straatafscheiding diende en hebben ze de struiken uit de muur verwijderd.

Ik heb goede hoop dat als ze over een aantal maanden klaar zijn, dat dan de muur er weer prachtig uit ziet

Raampje klimmen

Op maandag kwamen we (mams, Willy en ik) van Étterem Centrál vandaan, toen ik met mijn vriendinnetje ging bellen. Ik gaf de huissleutels af aan Willy, zodat zij alvast vooruit konden lopen en het huis konden binnen lopen.

Na nog wat TV kijken, gingen Willy en mams naar hun huisje en sloten ze de deur af. Om 6.30 in de ochtend liep de wekker af en zoals gewoonlijk was ik nog een beetje met de snooze functie aan het spelen totdat ik in de verte de vuilniswagen hoorde. Ik besloot de vuilnis even snel buiten te zetten, maar ik kon het huis niet uit. De gasten hadden het huis afgesloten en ik wist niet waar ze mijn sleutels neer hadden gelegd. Ik keek op de voor mij gebruikelijke plaatsen, maar kon de sleutel niet vinden.

Vanwege het feit dat hij vorige week ook al niet geleegd was door mijn Singapore reis en vanwege het feit dat het hier al weken warmer dan 30 graden is, was het tijd om hem te legen. Ik besloot door het raampje aan de voorkant van mijn huis naar buiten te springen en ik wist al dat naar buiten makkelijker zou zijn dan naar binnen.

Ik was net op tijd en stond toen terwijl de vuilnismannen, de vuilnis in de truck gooiden in mijn boxershort aan de voorkant van het huis in mijn raam te springen om vervolgens in een absoluut niet elegante wijze naar binnen te klimmen.

De sleutel bleek op een zeer zichtbare en achteraf logische plaats te zijn gesitueerd

Bezorgdheid

Even een flashback naar de ziekenhuistijd van Gabi.

Ik was op bezoek tijdens een van de doordeweekse avonden en de lucht werd donker. In de haar ziekenhuiskamer, bevonden zich op dat moment vier hoogbejaarde vrouwen, met wie ze al een goede band had opgebouwd. Ondanks de taalbarriere had ik deze dames ook al op mijn hand, door iedere keer als ik binnenkwam ze vrolijk en vriendelijk te begroeten en door mijn rol als Cliniclown. Toen de lucht donkerder werd besloot ik dat het tijd werd om naar huis te gaan.

De lucht in Dunaújváros was al zwart, maar in de richting van Dfvár was de lucht nog blauw. Tijdens het rijden gaf dit een aparte ervaring. Opgejaagd door de zwarte lucht racend om in de blauwe zone te blijven. Toen ik eenmaal thuis arriveerde zag ik dat ik enkele seconden voorsprong had en nadat de auto stilstond sprinte ik naar binnen om net voor de eerste druppels binnen te zijn.

Ik heb de natuur uitgedaagd en gewonnen. Binnen no-time kwam de hemel naar beneden en was mijn straat omgetoverd in een snelstromende rivier. Toen kwam er een telefoontje en het was mijn lief, die door haar roommates werd gedwongen om me op te bellen om te checken of ik veilig was thuisgekomen

Klini clown

Na vanochtend was het dan eindelijk zover na een onwelvoeglijk verblijf van een week, mocht mijn hercegnö eindelijk het ziekenhuis verlaten. Vanwege het feit dat ik bij mijn dagelijkse bezoeken voor een overmaat aan glimlachen kon zorgen heb ik inmiddels de bijnaam "de healing clown" mogen ontvangen.

Vanochtend stond ik naast het bed van het hospitaal toen rond 8 uur zoals iedere dag het doktorsbezoek plaatsvond met het verlossende oordeel. Dit houdt in dat er een groep van zes doktoren en vier verpleegsters elke kamer afgaat om per bed te beoordelen wat de situatie is. Bij het bed van Gabi meldden ze dat ze na de verbandwissel het hospitaal mocht verlaten.
Maar eerst moest er betaald worden. Dus gingen we met haar armbandje en haar vrijlaatpapieren naar de kassa vier verdiepingen lager. Hier moesten we het duizelingwekkende bedrag van 2100 huf (€ 8,40) betalen voor een verblijf van een week in dit prachtige resort.

Met het betalingsbewijs moesten we vervolgens weer terug naar de dokter, die vervolgens dit aftekende, zodat we twee verdiepingen hoger het vrijlatingsbewijs konden halen.