Stewardess

Afgelopen Maandag was ik wederom op weg naar China. Met het Malév vliegtuig naar het afschuwelijke Paris Charles de Gaulle om vervolgens door te reizen naar Hong Kong.

Ik werd s’ochtends door een taxi thuis opgehaald, omdat ik de auto achter wilde laten voor mijn moeder die een dag later zou arriveren. Dit was een relaxte manier om de reis te beginnen, maar de relaxtheid verdween toen ik de vertrekhal binnenstapte. Het was ongemeend druk. De rijen voor de balies barsten de voegen uit. Gelukkig heb ik vanwege het vele reizen het privilige om aan de business balie in te checken. Normaal staan hier ik de vriendelijkste en knapste grondstewardessen maar in dit geval niet.

In plaats van goedemorgen meneer, mag ik uw reisdocumenten? Wilt u een plaats aan het raam of in het gangpad (beide vragen voorzien met een verleiderlijke glimlach), was er de sneer, waar is je ticket, vervolgd met een Mhuh toen me de beide boardingpassen werden overhandigd. Toen ik daarop vriendelijk vroeg of ik aan het gangpad zat, werd me duidelijk gemaakt dat die vraag niet op prijs werd gesteld. Waarschijnlijk was ze ongesteld, zwanger, of had ze ruzie met haar echtgenoot.

Eenmaal in het vliegtuig, nam ik de Elsevier en begon te lezen. Terwijl ik me verdiepte in wat terechte kritiek op ons links / christelijk kabinet, werd ik daar een vriendelijke stem uit mijn artikel weggetrokken met de vraag: wilt U een kaas of een ham sandwich? Dit werd me met hetzelfde schattige accent gevraagd dat Gabi gebruikt wanneer ze Nederlands poogt te spreken. Na haar vraag keek ze me glimlachend aan met een blik die vroeg voor een comlimentje vanwege haar poging om Nederlands te spreken. Daar voldeed ik dan ook aan. De rest van de vlucht kreeg ik net een beetje extra service, wat het debacle op het vliegveld deed verbleken.
Toen ik met lichte vertraging in Parijs aankwam, was mijn goede bui echter zo weer weg geslagen. Had ik al gezegd dat dit een verschrikkelijk vliegveld is. Na landing moet je eerst uit de landingszone, om vervolgens te zoeken naar de bus die je van de ene naar de andere terminal moet brengen, om erachter te komen dat er weer eens gestaakt wordt, zodat je het halve vliegveld door kan rennen om vervolgens weer door de douna te moeten, om zwetend je twaalf uur durende vlucht te beginnen.

Verrassing

Het was Pinksteren en in Nederland betekende dit dit jaar ook moederdag. Samen met Gabi hadden we besloten om Beppie eens lekker te verrassen door onaangekondigt te verschijnen op de vrijdag voor Pinksteren. Met Willy hadden we geregeld dat Bep thuis zou zijn, zodat we niet voor een leeg huis zouden arriveren.

Na een ochtend werken vertrok het vliegtuig richting Charlerois. Ik had Gabi al voorbereid om in de derde wereld aan te komen, vanwege de miserabele staat van dit vliegveld. Toen we landden, zag ik echter geen enkel herkenningspunt. Het was een nieuwe betonnen kolos en niet het aftandse afgetakelde vliegveld dat ik in gedachte had. Ze hadden nu zelfs bureautjes voor de huurauto’s, zodat je niet meer naar het aftandse pollenveld hoefde te lopen om je auto op te halen. Het vliegveld was vernieuwd. Niet het mooiste vliegveld ter wereld, maar zeker een verbetering.

Met onze Mazda 6 reden we richting thuis. Eenmaal aangekomen belden we aan en kregen we een zeer verraste Bep te zien, die zich voor aan het bereiden was op een activiteit in het winkelcentrum van Stein. We besloten mee te gaan en pikten even een frikandel speciaal en een kroket in de lokale frituur. Zo eens in de 3 maanden is dit toch ontzettend lekker voedsel.
Terug in Berg aan de Maas gaven we Beppie het echte moederdag kado. Ze dacht dat dit onze verrassende komst was, maar de werkelijke reden om haar te bezoek was om haar de eerste van van haar kleinkind te overhandigen. Een echo van een babytje van 6 weken oud. Na wat tranen van geluk hadden we een leuk weekend, waarin we gelijk de gehele familie even op de hoogte stelden.

Bagage perikelen

Dit jaar ben ik inmiddels al drie keer richting Hong Kong / China gereisd. En in het recente verleden vele malen meer.

Tot nu toe had ik nog geen enkele maal problemen gehad met mijn bagage, wat op zich natuurlijk best verwonderlijk is. Echter mijn voorlaatste vlucht was de dag na het ongeval op Heathrow en natuurlijk vloog ik via Heathrow.

In het vliegtuig in Budapest hoorden we (ik reisde samen met een collega, met verschillende bestemmingen in China) dat er een vertraging van anderhalf uur zou zijn en de overstaptijd was een uur en vijftig minuten. Het resultaat was dat we bij aankomst in Heathrow het halve vliegveld hebben doorgerend (het feit dat ik een half uur moest bijkomen van deze actie geeft aan dat ik toch iets meer moet bewegen). En we haalden het vliegtuig nipt.

Onze bagage was echter niet zo gelukkig. Jammergenoeg was alle bagage op Zsigmond's naam ingecheckt. In mijn bagage bevonden zich een heleboel onderdelen benodigd voor productie in China, wat het geheel nog een beetje interessanter maakte.

Toen ik eindelijk om tien uur s'avonds in mijn hotel arriveerde zonder bagage, waren alle winkels dicht, dus de dag erna moest ik dezelfde kleren weer aan en ik kon geen deo gebruiken. De kraag van mijn voormalig wit shirt was inmiddels grijs grauw.

De volgende dag na het werk naar een winkel om kleren te kopen op kosten van British airways. Twee nieuwe shirts, twee paar ondergoed en twee paar sokken. Natuurlijk ook wat Deo ingeslagen.

De shirts pasten, maar de sokken en het ondergoed was te klein alhoewel ik wel de grootst mogelijke maat had gekocht. Dus twee dagen met een piepend stemmetje rondgelopen.

Twee weken geleden arriveerde ik weer in Hong Kong en hadden ze vergeten de bagage naar China door te sturen. Ik hoop dat de vloek van de missende bagage snel ophoudt.

Belgische gast / sneeuwstorm

Afgelopen Maandag had ik een Belgische collega op bezoek. Ik moest op Dinsdag om half zes s'ochtends op het vliegveld zijn voor een dagje Brugge en hij had iets later de vlucht naar Nederland.

Om dit te combineren had ik hem uitgenodigd om in het gastenverblijf plaats te nemen met de mededeling dat het wel even zou duren om het op te warmen. De werkdag was behoorlijk lang en we verlieten pas om negen uur het werk, om om half tien thuis te arriveren.
Het vroor inmiddels buiten al een graad of vijf en het was behoorlijk koud in het gastenhuis. In de slaapkamer installeerden we het elektrisch kacheltje en in de woonkamer stookten we de open haard op. We begonnen de avond zittend in onze jas, voor de open haard, die langzaam wat warmte in het huisje bracht, onderwijl genietend van een goed glas wijn.

Om elf uur zaten we zonder jas en openden we de tweede fles en om half een gingen we naar bed, met een ontbijt afspraak om half vier s'ochtends.

Om half vier stond Willy aan de voordeur te kloppen voor ontbijt. Ik lag nog in bed en moest nog met een ferme douche een hoop slaap verwijderen. De rit naar het vliegveld in anderhalf uur is rond deze tijd meestal niet een hele grote uitdaging, maar toen ik uit de ramen keek zag ik dat er een sneeuwstorm gaande was, waardoor de normale sneldheid niet haalbaar was.

Het resultaat was dat ik net voor sluiting van de loketten op het vliegveld arriveerde

Diner

Het was weer zover het jaarlijkse jaardienst weekend familie etentje.


Op donderdag kwamen we aan in Eindhoven, alwaar we eerst boodschappen deden in de lokale AH XL. Gabi is nog steeds gefascineerd van alle verschillende soorten brood en beleg die we in Nederland hebben. Omdat we honger hadden van de vlucht liepen we enkele malen langs de proef standjes om Kaas en Beenham te proeven.

Op vrijdag zijn we helemaal verregend in Antwerpen en nadien hebben we een vanoudse avond Berlage gehad met Gerry, de Sje, DSI en Pierre. Ook hier wist Gabi behoorlijk te genieten. We begonnen zoals gebruikelijk met eerst een beetje indrinken en daarna ons naar de dansvloer te begeven, vervolgens de Kram en afsluiten in de Gyros tent.

Zaterdag op naar het Zuiden, alwaar we wat gerelaxed hebben, kennis gemaakt hebben met de nieuwe vlam van Kiek en vervolgens naar de kerk gingen. We moesten het gezelschap in tweeen splitsen omdat door slechte planning van kerks zijde we de twee diensten tegelijkertijd hadden. Na de mis stond het taxibusje op ons te wachten en reden we naar de kerk in Obbicht om de rest op te halen. Deze pastoor had er zin an, want we moesten hier maar liefst een kwartier voor de deur van de kerk wachten. De volgende bestemming met het de uitgebreide familie, maar liefst drie toevoegingen, was het restaurant, alwaar we allemaal een ontzettend heerlijk vijf gangen verrassings menu kregen voorgeschoteld.

Na vier uurtjes in dit etablissement vertoefd te hebben, gingen we allen licht rozig weer terug naar huis om hier nog een slaapmutsje te nuttigen of ons in het warme nest te begeven.

Dutch party in Chicago

Speciaal ter ere van ondergetekende en de Sje, hadden Joris en Pammie fideel als ze zijn een party georganiseerd met het illustere reisgezelschap als hoofdgasten.

Hiervoor hadden ze hartgrondig hun best gedaan om hun huis te voorzien van Nederlandse impressies en invloeden. Minutieus hadden ze de Nederlandse supermarkten afgestruind tijdens hun bezoek een week eerder. Het resultaat mocht er zijn. bitterballen, jonge jenever, drop, bokkepootjes, erwtensoep, rookworst, en wat nog niet meer zij.

De Sje en ik arriveerden ruim op tijd in Chicago om te helpen met het doen van drankinkopen. We wisten een overeenkomst te bereiken dat we in ieder geval als hoofddrank de Grolsch moesten hebben. Maar we moesten ook een beetje poldermodellen met Joris, waardoor er ook Heineken en Heineken light (:0) moest worden ingekocht.

Het resultaat was een ontzettend gezellig feestje, met vele politieke en/of bier getinte discussies, waarbij Sje en ik als echte Grolsch promoters optraden. Enkele Amerikanen met een verbrand gehemelte vanwege de bitterballen en een koelkast die na het feestje geen enkele Grolsch meer bevatte, slechts nog een ekele Heineken en een grote hoeveelheid schlemielig ogende Heineken lights

Auto's in de US of A

Tijdens onze vakantie in de US of A hebben de Sje en ik in totaal drie auto's weten te verslijten.


Het begon bij aankomst in Philadelphia. Hier moesten we bij aankomst nog een huurauto weten te regelen. Het derde bureau dat we belden was de Avis en hier hadden ze nog auto's voorradig. Met een shuttle bus werden we naar het kantoor gebracht en hier waren in totaal vier deskmedewerkers paraat. Allevier waren zwarte medemensen die niet keken op een Big Mac meer of minder.


Toen onze beurt daar was, werden we vriendelijk geholpen door een jongedame, die er enigszins aantrekkelijk uit had kunnen zien als er 80 kg minder in haar lijf gezeten had. Ze had direct een oogje op Roger laten vallen en probeerde ons dan ook in een leuke auto te stoppen. Na een conversatie, waarbij ze ook nog eens redelijk vulgair aan haar kruis zat te krabben, kwamen we uiteindelijk op de eindconclusie dat we in een cabrio zouden gaan rondtoeren; een Mitsubitsu nogwat.


Met de sleutels begaven we ons naar de auto en toen we hem zagen hadden we vrees voor de kofferbakruimte. Deze vrees bleek terecht. Niet eens een koffer paste in deze auto. Dus dan maar op de achterbank met deze koffers. Dit nam wat meten en passen in beslag. Maar door met name de passagierstoel in een oncomfortabele stand te zetten, wisten we te slagen voor deze missie. Toen we wegreden gaf deze auto echter een zeer irritant geluid, wat ons probeerde te vertellen dat de softtop niet goed dichtgegrendeld zat. Na een tijdje rijden kwamen we erachter dat dit geluid iedere keer als we stil gestaan hadden weer opnieuw oplaaide. In een met stoplichten vervuilde stad als Pdphia, was dit zeer irritant. Zeker omdat we net een lange reis achter de rug hadden. We besloten de auto de daaropvolgende dag te gaan ruilen.


Op het Avis kantoor meldden we dat de bagageruimte niet voldeed en dus zonder al te veel problemen kregen we dit kleine sportcabriolet autotje ingeruild voor een prachtige Amerikaanse slee; een Mercury Grand Marquis. Een zee van luxe, speciaal voor de grotere Amerikaan. De zetels waren zo breed dat er 2 personen naast elkaar op konden zitten.


Dit gigantische monster vol rijgenot, wisten we te hanteren to vlak na Savannah, alwaar we een klapband kregen en in de zengende hitte het wiel moesten verwisselen voor een thuisbrengertje. Deze enorme koets had zeeën van ruimte en als reservewiel slechts een thuisbrenger.



Terug naar de dichtsbijzijnde Avis. We hadden nog de hoop dat het wiel verwisseld zou worden, maar de makkelijkste oplossing bleek een ander auto.




Dit werd een Pontiac Grand Prix, waarmee we de vakantie wisten af te sluiten. Een pittig comfortabel, groter sportding, maar niet de loungende luxe van de Grand Marquis.

Aachen, Vaals en Gemmenich

Op woensdag gingen we er een internationale dag van maken. Na een ontbijt zonder mams. Ze was al op haar werk, gingen we eerst naar Stein om afscheid te nemen van mams op haar werk. Hierna reden we verder in onze cabrio richting Aken. Onderweg in Berg aan de Maas maakte Gabi nog een filmpje van de voortuintjes omdat ze enorm onder de indruk was van de manier waarop de Nederlanders hun voortuintjes verzorgden.


In Aken bezochten we het stadhuis en dwaalden we lukraak rond in de pittereske binnenstad tijdens deze vakantie en bezochten vele curiositeiten. Het zou ridicuul zijn om het woord zotteklap in dit verhaal te bewerken, want dit door een clowneske onverlaat verzonnen woord past in het geheel niet in de verhaallijn.


Toen we eenmaal Aken gezien hadden en wederom een aantal kado's voor het thuisfront hadden gekocht, gingen we verder naar Vaals om het drielandenpunt te bezoeken. Hier maakten we wederom een hoop foto's en we besloten vanuit hier het Belgische Gemmenich in te rijden, zodat ze in ieder geval thuis kon zeggen dat ze in een dag drie landen had bezocht. Ook in de Belgische grensstreek was de omgeving gewelfd en prachtig en via een bezoekje aan Thorn, sloten we deze dag of met een etentje in de "Javaanse jongens" in Eindhoven.

Dit was haar eerste ervaring met de Indonesische keuken en dit beviel uitstekend aangezien ze een liefhebber van het wat pittigere voedsel is.

Grotten

Op dinsdag zagen we tijdens het ontbijt dat het wederom regende. Ons geplande dagje Maastricht kwam hiermee enigszins in gevaar. Om de regen te slim af te zijn, besloten we eerst naar de fluweelgrot in Valkenburg te gaan, om zodoende op een leuke manier de tijd door te komen totdat de zon ging schijnen.



We hadden een leuke gids en ik kon continue online vertalen. De tour was leuk en de grot was best wel interessant en onderhoudend. Toen we na een tocht van een klein uur buiten kwamen, scheen de zon. We liepen nog even door de kasteelruines, alvorens we ons naar Maastricht begaven.


Jammergenoeg waren de weergoden ons niet gunstig gezind en regende het weer. Maar ondanks dat wisten we alle grote attracties te bezoeken. Ook de Sint Servaas werd een langdurig bezoek gegund. In de Jamin werd er een snoepzak voor de kids gekocht en helaas werden ook de V&D en de Bijenkorf ontdekt.

Wederom thuis, had mams de thuisgrill voorbereidt voor een gezellig diner. Dit concept was Gabi volkomen onbekend. En enigszins onwenning begon ze mee te doen aan dit concept van zelf koken. Maar toen ze de smaak eenmaal te pakken had, vond ze het toch wel erg geweldig

Stukje varen

Op maandag werden we rond elven bij broederlief verwacht, maar doordat we lekker hadden uitgeslapen en te laat waren vertrokken arriveerden we hier te laat. Na een rondleiding door het huis en een lunch, gingen we op weg naar Mams om haar op te halen en samen naar de haven te rijden.

Eenmaal gearriveerd in de haven stonden Jos en Tilly op ons te wachten. Terwijl Jos met Peter de auto op het eindpunt afzetten, deden wij de boot al een beetje verkennen. Het was een klein jacht met al enkele riviermijlen op de teller. Na aankomst van Peter en Jos, was het tijd voor vertrek. Jammergenoeg was het weer niet al te best en regende het de helft van de tijd. In de spaarzame droge momenten gingen we naar buiten om van de zonnestralen te genieten. Door het Limburgse landschap voeren we de maas af in Noordelijke richting, met als startpunt Maasbracht.

Halverwege werden de toostjes gesmeerd en werd de fles wijn op tafel gezet. Ondanks het druilerige weer gaf dit toch wel een brok gezelligheid. Nadat we wat sluizen waren gepasseerd, kwamen we aan op de bestemming, alwaar we in een net restaurant nog een uitstekende maaltijd naar binnen werkten en daarna was het op naar huis, waar een nieuwe ontmoeting Gabi te wachten stond.

Kinder / vrienden festijn

Op zondag had Miranda een dagje georganiseerd om in een klap alle vrienden en hun kids te zien. Ondanks het feit dat een enkeling verhinderd was, was de opkomst behoorlijk groot.

Ter voorbereiding bleven we tot een uur of tien in bed liggen en daarna werden de sandwiches gesmeerd en het huis werd lichtelijk voorbereid op de komst van de vele kids. Om drie uur kwamen de eerste gasten binnendruppelen en binnen no time was het huis gevuld met volwassenen en kids. Jammergenoeg zat de organisator met een zieke Lisa thuis

In het begin zaten de kinderkes een beetje schuchter en verlegen om zich heen te kijken maar toen Bono en Syd eenmaal binnen waren, was die ban nogal snel gebroken. Het werd drukker en drukker en daarmee ook tijd om het huis te verlaten en ruimere gelegenheden. Een van de grote kinderen konden we daarmee ook tevreden stellen aangezien er geen bier aanwezig was in casa Brugmanstraat.

In het Philips park, werd het standaard rollen patroon een beetje bevestigd, toen de meeste mannen neerstreken op het terras, terwijl de vrouwen zich bezighielden met de kinders. Twee van mijn vaste stapmaatjes probeerden me nog angst in te boezemen door aan te geven welk een fonkelingen er te vinden waren in de ogen van Gabi toen ze met de kinders aan de gang waren. Maar ik ben hier totaal ongevoelig voor.

Extrema

Op zaterdag werden we redelijk vroeg wakker en nadat we wat ontbijtspullen van Hania hadden gejat, en ik de cabrio mogelijkheden van de auto had getest, gingen we op weg naar de markt om inkopen te doen. Na het culinaire hoogtepunt van de frikandel speciaal wilde ik haar nu trakteren op een maatje. Hier was ze echter niet voor in. Ze vondt de manier waarop ik deze lekkernij verorberde echter wel uitermate interessant.

Na een hoop proeven kochten we kaas, vis en groenten om elke dag een heerlijk ontbijt te hebben. Het Nederlandse brood vond ze geweldig. Na de boodschappen vertrokken we naar Pierre en Marlou. Hier hadden we koffie met vlaai en daarna gingen we naar extrema, wij waren met de auto en de anderen met de fiets. In het elite getto van Best parkeerden we de auto en werden we door de fietsers opgepikt. Gabi moest bij mij achterop en dit was haar eerste ervaring met transport achter op een fiets.

Bij het stoplicht wist Marlou met wat flirt acties twee scooter agenten te bewegen om de dames naar de ingang te brengen. Na de fiets zat ze dus nu bij een politie agent achter op de scooter. Bij de ingang van extrema was haar eerste indruk de hoeveelheid troep op de grond en de hoeveelheid extreem extravagante mensen. De dames in het gezelschap schoten elkaar continu aan om weer te wijzen op een nieuw extreem kledinggeval.

Onder leiding van Pierre trokken we van podium naar podium om de beste muziek te ontdekken. Dit vonden we uiteindelijk bij het laatste podium, waar op dat moment Junkie XL optrad. Het weer dat de hele dag prachtig was geweest sloeg om en uiteindelijk waren we in de regen aan het dansen. Maar de sfeer was hier uitstekend.

Moe van de eerste indrukken vertrokken we rond een uur of negen huiswaarts en wisten we net een droog slot te kiezen om naar de auto te lopen.

Tour de Holland

Nou het weekje holiday zit er weer op.

Bij deze wil ik even iedereen die we ontmoet hebben deze week laten weten dat het kort maar gezellig en leuk was en iedereen die we niet hebben kunnen ontmoeten sorry hiervoor, maar we hadden een druk programma.

Op donderdag avond haalde ik Gabi op in Székesfehérvár en we reden naar Dfvár, alwaar we een goed diner hadden en ons voorbereiden op de reis van morgen. Doordat het bedrijf de auto nodig had, zouden we door een chauffeur naar het vliegveld gereden worden. Op vrijdagochtend eerst nog wat werken van huis uit en vervolgens wat laatste administratieve zaken afhandelen. Om 11.00 stond Tamás voor de deur om ons op te halen. Na een ritje van anderhalf uur, waarin Gabi erachter kwam dat ik toch al behoorlijk wat woordjes Hongaars kon volgen gedurende haar gesprek met Tamás. Aangezien ze pas een keer had gevlogen was ze een beetje zenuwachtig.

Door mijn frequent flyer pas, konden we aan de business class balie inchecken, wat ons ook uitstekende plaatsen opleverde met een zee aan beenruimte. Nadat we door de douane waren gegaan deden we nog een tour de shops in het vliegveld. Het was ontieglijk warm; 42 graden. En ik was blij dat we op weg naar wat koelte gingen. De vlucht voorliep erg voorspoedig alhoewel we wel geregeld last hadden van uthibák.

Eenmaal geland was de bagage er in een zucht vanwege de priority status. Op naar de auto rental. Hier hadden we een volkswagen Polo geregeld, maar de man achter de balie vroeg ons of we voor slechts tien euro geïnteresseerd waren in een upgrade. Voor dat bedrag werd het een volkswagen EOS. Hier had ik nog nooit van gehoord, maar na een blik op een plaatje van deze auto zei ik meteen OK. Waarschijnlijk een actie van VW om deze auto's beter te verkopen door ze goedkoop in de verhuur aan de doelgroep aan te bieden.

In de parkeergarage stond dit juweeltje van een auto naast de oorspronkelijk gehuurde Polo en we konden ons geluk niet op. Dit was een goede start van de vakantie. Jammergenoeg stortregende het buiten en konden we het dak nog niet omlaag halen.

Na een relaxte rit arriveerden we in Eindhoven, alwaar we na ons geïnstalleerd te hebben en kennis gemaakt te hebben met Hania ons naar frituur "de Edison" begaven. Hier bestelde ik een Nederlandse snack banket voor de eerste culinaire ervaring met echte Nederlandse kost;

• een sito stick;
• een frikandel speciaal;
• een kroket;
• een kaassouffle;
• een frietje sate.

Alle gerechten waren nieuw voor haar, maar haar favoriet was toch de frikandel speciaal. Na de frituur nog een tour door Eindhoven by car en daarna werd het bed op zolder uitgeprobeerd.

Uthibák

Tijdens het laatste weekend van de Sje en DSI in Hongarije en tijdens de wintersport hebben we iedereen gek gemaakt, door op stel en sprong uthibák te roepen. Tijdens een van de ritten door het Hongaarse landschap hadden we gededuceerd dat dit woord opgepast moest betekenen. Aangezien het iedere keer bij slecht wegdek werd weergegeven.

We hebben hier veel lol aan beleefd. Tijdens het skien uthibák roepen als je met ontzaglijke snelheid naar beneden rostte. Tijdens het stappen uthibák roepen als je een extreem lelijke vrouw tegenkomt.

Nu bleek tijdens de BBQ op vrijdag dat dit woord niet oppassen betekent maar slecht wegdek. Dus tijdens de wintersport konden we deze uitspraken nog wel verdedigen, maar tijdens uitgaan moet het erg raar geklonken hebben: Slecht wegdek, lelijke trol!

Tour de Nederland

Gedag vrienden,

Omdat ik via deze weg waarschijnlijk geen dozijn aan telefoontjes hoef te plegen, doe ik het zo. In de week van 20 - 27 July, doe ik een toer de Nederland met Gabi. Ik arriveer op vrijdag laat en op zaterdag bezoeken we Extrema in Best.

Nu hebben we net een grof programma gemaakt en hierin is de Zondag ingeruimd voor Eindhoven. Nou lijkt me deze Zondag ideaal om een maximaal aantal van jullie te ontmoeten. Indien jullie niet op vakantie zijn natuurlijk. Graag wil ik van jullie creativiteit gebruik maken om iets te verzinnen hoe elkaar te ontmoeten. Hieronder geef ik een aantal voorbeelden, maar graag enige input van jullie kant.
- Turtelen in Casa Sje;
- Wijkspeurtocht met DSI;
- Watertrappelen in de vijver van Gerrie;
- Poppenhuis spelen met Isis;
- Bioskoopje bij de Coons;
- Kachel bij de Dino's.

Het zou leuk zijn het merendeel van jullie te ontmoeten.

Singapore

Afgelopen dagen ben ik even naar Singapore afgereisd voor een technische bespreking van een aantal uren. Het hield in dat ik op Zondag morgen mijn lief moest wegleiden uit het pittoreske Dunaföldvár naar het evenees aantrekkelijke Székesfehérvár. Ik moest namelijk s'avonds de vlucht naar Parijs nemen, alwaar rond middernacht de vlucht naar Singapore zou vertrekken.

De vlucht was jammergenoeg overvol en zoals altijd bestaat er dan de hoop dat er een aantrekkelijke jongedame naast me gaat zitten, maar in dit geval was het een kale Franse homo met een clownesk uiterlijk en wiens vriend het waarschijnlijk had uitgemaakt, want hij was sjagrijnig als hel. Ik besloot deze vlucht te gebruiken om wat briefjes naar mijn lief te schrijven die ze tijdens haar vakantie kon lezen om de herinnering aan mij warm te houden (ja ik kan een echte romantiekus zijn). Tijdens het schrijven zat deze slakkenvreter continu over mijn schouder heen te lezen en dit was behoorlijk irritant. Om hem een beetje te shockeren werd mijn taal gebruik steeds extremer.

Na een lange vlucht landde ik in Singapore op maandag avond. Hier had ik een bezoekje aan de kapper ( dat is makkelijker hier, omdat ik hier in ieder geval geheel duidelijk kan maken wat ik wil). Daarna bij de "Black Angus" nog even een medium rare prime rib naar binnen gewerkt, terwijl ik hem lekker liet rondzwemmen in enkele tijgertjes. Daarna nog even afgetankt in de Irish pub om voldoende slaap te creëeren.

S'ochtends had ik vrij en deed ik wat fitness, had een massage en kocht een klein cadeau om het effect van mijn afwezigheid te verzachten. Voor lunch nam ik een heerlijk Japans menu in een van de vele etablissementen. Daarna tot in de avond een technische discussie, waarna ik me door een praatgrage taxichauffeur die daadwerkelijk een paar woorden Hongaars sprak me weer naar het vliegveld liet brengen. Hier nog wat lekkernijen naar binnen gewerkt en weer terug via Parijs naar Budapest.

Het eindresultaat in 62 uur, op en neer naar Singapore, waarvan 36 uur daadwerkelijk reizen was. Niet echt de meest efficiente tijdsbesteding. Dit doen we dan ook nooit meer!

E-bidding

Gisteren was ik voor een kort bezoek aan mijn vrienden van de lampenfabriek in Brugge. Ik moest een handtekening scoren en dat was het hoofddoel van mijn bezoek. Om vier uur had ik een e-bidding voor een productenpakket ter waarde van enkele miljoenen. Maar hiervoor moest ik een aan internet aangesloten PC hebben. Dus toen ik om half twee uit Brugge vertrok moest ik op zoek naar een internet cafe. Ik racete naar Brussel omdat ik verwachte dat de kans daar het grootst was.

Op mijn intuitie en de fantastische bewegwijzering in Brussel wist ik in no time het centrum te bereiken. Daar begon de speurtocht naar het internetcafe. Om half vier had ik er een gevonden en wist ik voor de fooi van € 1,50 per uur een computer in te nemen. De redelijk grote ruimte met 16 computers was gevuld met Nerds en Studenten die allemaal dood en verderf spelletjes zaten te spelen.

Toen ik probeerde de internet bid site te bereiken merkte ik dat niet de letters die ik intoetste op het beeld verschenen, maar volledig andere. Het was een Frans toetsenbord. Dat met die letters, daar kon ik me nog enigszins snel overheen zetten, echter alle leestekens waren ook verstopt. Het was een vet probleem om de internet site die vol stond met _, @, = en andere tekens, in te typen. Toen dit eindelijk gelukt was, had ik verbinding. Via de telefoon met Tibor besprak ik de details en terwijl wij over gigantische bedragen aan het praten waren, waren op de achtergrond juichende, grommende en andere verbale uitingen van gamers te horen. Ik kreeg dan ook de vraag in welk Soddom en Gomora ik mijn tentje had opgeslagen.

Charleroi

Gisteren moesten we op bezoek bij onze klant in Brugge en ik had onze GM gevraagd dit te regelen aangezien ik nog in China zat toen bekend werd dat we dit bezoek moesten plegen.
Toen ik op dinsdag Tibor zag, zei hij dat de reis heen zou gaan via Airport Brussel Zaventem en terug via Airport Brussel Charleroi. Gezien mijn traumatische ervaringen in het recente verleden met vliegen op en van Charleroi, resulterend in extreme taxi kosten droop de teleurstelling van mijn gezicht toen Tiboer me dit mededeelde.

Hij merkte dit op en vroeg wat er aan de hand was, ik vertelde hem dat hij er zich op voor moest bereiden dat we vanuit een derde wereld gebied moesten terugvliegen en dat ondanks dat het vliegveld Brussel heet, het rond de spits toch anderhalf uur van Zaventem af ligt.

Ik stelde dan ook voor om een auto te huren. Dit nam hij aan.

Om vier uur ging de wekker en om half zeven zaten we in de lucht, na een lekker ontbijt een hazeslaapje en we landden op Zaventem. Daar in de rij met mensen die een huurauto wensten en die totaal onvoorbereid waren en dus onze kostbare tijd aan het verspillen waren. Daarna op weg naar Brugge, waar we een lange vergadering hadden. Op de weg terug meldde ik aan Tibor dat we een restaurantje onderweg moesten nemen omdat het buffet op Charleroi niet al te indrukwekkend is. Hij geloofde dit niet en zei dat ik me niet moest aan moest stellen.

Echter toen we Charleroi naderden werd het wegdek slechter en slechter en begon Tibor het vertrouwen in een luxe restaurant op het vliegveld te verliezen. Toen we in de kuilen en plassen parkeerplaats van de Hertz onze auto achterlieten vroeg hij me in welk derde wereld land we waren aangeland. Waarop ik antwoordde dit is nu Wallonië. Te voet op weg naar het vliegveld waar we wederom verraderlijke plassen moesten ontwijken.

Toen hij het vliegveld zag was hij oprecht geschokt en toen we in de massa keet, ons voedsel op ons bord geworpen kregen kwam hij niet meer bij. Aangezien we een beetje te vroeg waren moesten we hier heel veel tijd doorbrengen en besloten we ons maar bezig te houden met het nuttigen van het enige lekkere digestief, de Belgische bieren. Nadat we door het lawaai toch echt uit deze baggertent werden weggejaagd besloten we de terminals te bezoeken waar het ook armoe troef was. Om de tijd te doden besloten we het thuisfront te bellen.

Eenmaal in de vertrekhal zaten we op ijzeren rasterstoeltjes met een blikje Jupiler in onze hand en Tibor kondigde aan dat we dus nooit meer via Charleroi zouden reizen

Tank inhoud

Toen ik twee weken geleden op weg was naar het vliegveld, voor mijn trip naar China, reed ik zoals gewoonlijk met een behoorlijke snelheid over de M6. Toen ik vertrok, had ik de indruk dat ik voldoende benzine in mijn tank zou hebben. Maar gedurende de 110 km lange autorit, zag ik de wijzer van de benzine tank in rap tempo van plaats veranderen in de verkeerde richting.
Toen ik de ring van Budapest bereikte had zich al een geel benzinetankje een plek op mijn dashboard veroverd. Maar uit de ervaring met de Fabia, wist ik dat ik hiermee nog wel een kilometer of zestig mee kon rijden en de resterende afstand tot het vliegveld was slechts dertig kilometer.

Dus ik bleef lekker doorgassen, maar al snel klom het wijzertje onder het laatste streepje en enige angst begon me meester te worden. Ook wist ik dat er geen enkel benzinestation meer op de route zou liggen en ik besloot mijn snelheid aan te passen naar tachtig en me achter een vrachtwagen te verstoppen. Dit had een hele positieve invloed op mijn verbruik. Toen ik op een kilometer van het vliegveld kwam, had ik twee keuzes. Naar rechts het vliegveld, met het risico dat ik twee weken later niet meer terug zou kunnen, of naar links naar de benzinepomp die drie kilometer verderop lag, met het risico dat ik dit niet zou halen en de vlucht zou missen.

Ik besloot de zorgen twee weken te verschuiven en rechtstreeks naar het vliegveld te rijden. Deze situatie was verder uit mijn gedachten totdat ik vrijdag in Budapest landde en ik plots zenuwachtig werd of ik het benzinestation wel zou halen en wat te doen als ik stil kwam te staan. Omdat ik me ook enorm op het wederzien met Gabi verheugde wilde ik geen enkele vertraging hebben in het wederzien. Toen ik de auto startte, lukte dit nog, so far so good, maar om de parkeerplaats te verlaten, moest ik nog langs het betaalhokje. Wachtend in de kleine file, voelde ik de motor al af en toe een beetje haperen en de zenuwen stegen behoorlijk. Uiteindelijk kwam ik weg en ging ik op weg naar het benzinestation. Bij het een na laatste stoplicht stond er een enorme slak voor me en doordat hij niet wist wat doorrijden was, moesten we ook weer voor het laatste stoplicht stoppen.

Ik voelde de laatste druppels benzine naar de motor geperst worden en hij sloeg ook af. Gelukkig startte hij weer toen het stoplicht op groen was en ik wist het benzine station te halen. Door het oog van de naald!

Kater

Naast mij is er op dit moment nog een andere Europeaan hier om gereedschappen af te nemen. En blijkbaar zijn wij op dit moment de grootste klanten van deze gereedschapmaker. En dat is natuurlijk reden voor een feestje, dus op zaterdag avond na het werk werden we uitgenodigd voor een luxuees diner, waarbij een groot zeevruchten banket werd opgediend. De krab en de kreeft waren verrukkelijk en ook de andere gerechten vielen in de smaak.

Na dit eten werden we wederom een keer uitgenodigd voor een Karaoke avond, in een luxe ingerichte kamer zaten we met een man of acht en nadat het bier was ingeschonken kwamen de rijen met meisjes voorbij, waaruit je je gezel voor de avond moest kiezen. Ik moet zeggen dat ik dit toch een enigszins beschamend moment vind omdat het een soort koekeuring lijkt. De rest van de avond zit het gekozen schepsel dan ook naast je, om je bier bij te schenken, je hand vast te houden en voor je te klappen als je weer eens uiterst vals een liedje hebt meegezongen. Omdat ze dan na een uurtje een beetje verveeld begint te worden omdat je geen klinker met haar kunt communiceren, komen de dobbelstenen op tafel en wordt er een drankspelletje gespeeld.

De president van de firma heeft zijn vaste meisje en hij was niet de enige. Op het einde van de avond vond er een discussie plaats tussen de president en zijn liefje, waarop ze betraand de locatie verliet. Het lijkt dat zij toch wat meer van hun "relatie" begint te verwachten.

Rond een uur of twaalf was het afgelopen en werden we naar het hotel terug gebracht. Het aanbod van onze gezelschapsdames om mee te komen sloegen we vriendelijk af. Ik had na deze avond wel trek in meer pilsjes gekregen en nadat ik de laptop op mijn kamer had geplaatst ging ik weer terug op zoek naar een kroeg. Toen ik net aan de receptie stond om hierom te vragen zag ik mijn Duitse vriend langskomen. Hij gebaarde me mee te gaan, want hij wist wel een leuke kroeg in de buurt.

Hier aangekomen werden we direct door een heel gezelschap begroet en vanaf dat moment wordt de herinnering een beetje vaag. Tijdens dit drinkgelag ontving ik nog een lief sms-je van mijn lief, maar ik was ondanks de bierconcentratie slim genoeg om haar die dag niet op te bellen. Dat heb ik de volgende dag gedaan, toen ik s'avonds eindelijk de kater een beetje had weggewerkt.