De verbouwing 14 (Doors and Windows)

De verbouwing 13

De verbouwing 12 (Floorheating)

De verbouwing 11

De verbouwing 10

De verbouwing 9

De verbouwing 8

De verbouwing 7

De verbouwing 5

Het storten van de beton

Verbouwing 4

De verbouwing 3

Eindelijk wat foto's van de verbouwing

Stewardess

Afgelopen Maandag was ik wederom op weg naar China. Met het Malév vliegtuig naar het afschuwelijke Paris Charles de Gaulle om vervolgens door te reizen naar Hong Kong.

Ik werd s’ochtends door een taxi thuis opgehaald, omdat ik de auto achter wilde laten voor mijn moeder die een dag later zou arriveren. Dit was een relaxte manier om de reis te beginnen, maar de relaxtheid verdween toen ik de vertrekhal binnenstapte. Het was ongemeend druk. De rijen voor de balies barsten de voegen uit. Gelukkig heb ik vanwege het vele reizen het privilige om aan de business balie in te checken. Normaal staan hier ik de vriendelijkste en knapste grondstewardessen maar in dit geval niet.

In plaats van goedemorgen meneer, mag ik uw reisdocumenten? Wilt u een plaats aan het raam of in het gangpad (beide vragen voorzien met een verleiderlijke glimlach), was er de sneer, waar is je ticket, vervolgd met een Mhuh toen me de beide boardingpassen werden overhandigd. Toen ik daarop vriendelijk vroeg of ik aan het gangpad zat, werd me duidelijk gemaakt dat die vraag niet op prijs werd gesteld. Waarschijnlijk was ze ongesteld, zwanger, of had ze ruzie met haar echtgenoot.

Eenmaal in het vliegtuig, nam ik de Elsevier en begon te lezen. Terwijl ik me verdiepte in wat terechte kritiek op ons links / christelijk kabinet, werd ik daar een vriendelijke stem uit mijn artikel weggetrokken met de vraag: wilt U een kaas of een ham sandwich? Dit werd me met hetzelfde schattige accent gevraagd dat Gabi gebruikt wanneer ze Nederlands poogt te spreken. Na haar vraag keek ze me glimlachend aan met een blik die vroeg voor een comlimentje vanwege haar poging om Nederlands te spreken. Daar voldeed ik dan ook aan. De rest van de vlucht kreeg ik net een beetje extra service, wat het debacle op het vliegveld deed verbleken.
Toen ik met lichte vertraging in Parijs aankwam, was mijn goede bui echter zo weer weg geslagen. Had ik al gezegd dat dit een verschrikkelijk vliegveld is. Na landing moet je eerst uit de landingszone, om vervolgens te zoeken naar de bus die je van de ene naar de andere terminal moet brengen, om erachter te komen dat er weer eens gestaakt wordt, zodat je het halve vliegveld door kan rennen om vervolgens weer door de douna te moeten, om zwetend je twaalf uur durende vlucht te beginnen.

Juridische strijd

Gabi's ex man is een klootzak, zeg ik dan maar zonder enige vorm van objectiviteit.

Wat is het geval. Hij woont nog steeds in hun gezamenlijk huis, maar was tot voor kort onwillend om het te verkopen en de opbrengst te delen zoals afgesproken in hun echtscheidingsovereenkomst. Nu is hij echter recent ontslagen op zijn werk, vanwege het feit dat hij er een relatie op de werkvloer had met een van de vrouwelijke operators. Zijn baas ontsloeg de vrouw, hij werd woedend op de baas, met als resultaat dat hij twee maanden de tijd kreeg om een nieuwe baan te zoeken.

Dat is hem mede met hulp van Gabi en mij gelukt (stom dat we hierin ook maar enige ondersteuning hebben gegeven). Nu blijkt dat bij het kopen van het huis er een additionele lening bij zijn werkgever was afgesloten die na tien jaar zou worden kwijtgescholden als hij hier was blijven werken. Maar vanwege zijn ontslag, moet deze voor 31 Maart worden terug betaald. Aangezien hij verder niet bulkt van het geld was dit zijn stimulans om het huis te gaan verkopen.

Waar hij zowiezo een handje aan heeft is om Gabi s'avonds op de dag dat ik van een lange reis terugkom te bellen en haar overstuur te maken, om zo onze eerste avond na lange tijd samen te verpesten, maar wat hij vorige week deed was echt ongelofelijk. Ik arriveerde op Maandag terug van Hong Kong, om op Dinsdag de begrafenis van haar vader bij te wonen (hierover in een latere post meer). Op maandag avond belde hij met de mededeling dat hij het huis had verkocht en dat hij de dag daarna (begrafenis !!) dit met Gabi wilde bespreken en afhandelen. Op deze dag zouden we toch de kinderen naar huis brengen. Het telefoongesprek eindigde in een hoop geschreeuw en de toch al niet zo relaxte avond met begrafins voorbereiding was gelardeerd met stress.

Dinsdag ochtend de kinderen opgehaald, deze zaten trouwens klaar in de pyama, met de mededeling, pap wist niet wat we aan moesten trekken dus we moesten op mams wachten. Dit was een lekker stress opwekkend moment weer. Na de begrafenis hadden we een relaxed diner met de hele familie en hier was Bela en zijn acties onderwerp van gesprek.

Na het diner, brachten we de kids terug en Bela wilde gelijk tot een overeenkomst komen. Hierop zeiden we, OK, laat de verkoop, koop en leencontracten maar eens zien, dan kunnen we thuis rustig uitrekenen wat een faire afhandeling is. Hierop werd hij kwaad en zei, nee ik heb een voorstel en ik verwacht van jou dat je hiermee accoord gaat. We gaven aan dat er niets ondertekend zou worden.

Hierop presenteerde hij het voorstel handgeschreven afgeronde nummers op een foddel papier. Er stonden wat vage posten op en hij kreeg het voor mekaar om zichzelf een miljoen meer toe te bedelen omdat hij destijds alles geregeld had. Ik maande Gabi tot kalmte en zei tegen Bela; OK we zullen het bekijken en komen snel terug met een reactie. Na lang dubben zei hij OK, maar het moet snel.

Op Woensdag hebben we het voorstel even doorgepluisd en het klopte van geen kant. Het was een duidelijke poging tot oplichting. Vanwege mijn gebrekkige kennis van het Hongaars en Gabi's gebrekkige kennis van alles wat met financien te maken had, besloten we dat ze de dag erna met haar broer, het huis zou laten taxeren en naar een advokaat zou gaan.

Hier kreeg ze te horen dat het oorspronkelijke bod van 5.5 miljoen van Bela absurd was en dat het ergens tussen de 6.5 en 7.5 zou uitkomen. Hiermee waren de kosten van de advokaat al terugverdiend. De advokaat zou verder alles regelen, alle documenten verzamelen en vervolgens een afspraak plannen om tot overeenkomst te komen. Wij mochten niet meer met hem over dit onderwerp praten.

Toen we vrijdag weer bij hem waren om de kids op te halen, was hij volledig over de rooie en we vertelden hem dat we ons niet in de hoek lieten zetten en met een fooitje zouden laten afschepen. Hierop dreigde hij met de kids en allerlei flauwe kinderlijke dreigementen.

Al met al is het een spannende strijd, waar wij op dit moment toch wel de boventoon voeren door zijn naïeve voorstellen linea recta naar het rijk des fabelen te verwijzen.

By the way, nu er een advokaat in het spel is, is zijn haast met rasse schreden afgenomen.

Later meer..

Belgische gast / sneeuwstorm

Afgelopen Maandag had ik een Belgische collega op bezoek. Ik moest op Dinsdag om half zes s'ochtends op het vliegveld zijn voor een dagje Brugge en hij had iets later de vlucht naar Nederland.

Om dit te combineren had ik hem uitgenodigd om in het gastenverblijf plaats te nemen met de mededeling dat het wel even zou duren om het op te warmen. De werkdag was behoorlijk lang en we verlieten pas om negen uur het werk, om om half tien thuis te arriveren.
Het vroor inmiddels buiten al een graad of vijf en het was behoorlijk koud in het gastenhuis. In de slaapkamer installeerden we het elektrisch kacheltje en in de woonkamer stookten we de open haard op. We begonnen de avond zittend in onze jas, voor de open haard, die langzaam wat warmte in het huisje bracht, onderwijl genietend van een goed glas wijn.

Om elf uur zaten we zonder jas en openden we de tweede fles en om half een gingen we naar bed, met een ontbijt afspraak om half vier s'ochtends.

Om half vier stond Willy aan de voordeur te kloppen voor ontbijt. Ik lag nog in bed en moest nog met een ferme douche een hoop slaap verwijderen. De rit naar het vliegveld in anderhalf uur is rond deze tijd meestal niet een hele grote uitdaging, maar toen ik uit de ramen keek zag ik dat er een sneeuwstorm gaande was, waardoor de normale sneldheid niet haalbaar was.

Het resultaat was dat ik net voor sluiting van de loketten op het vliegveld arriveerde

Wortelkanaalbehandeling

Na al drie dagen met een geweldige tandpijn te hebben rondgelopen, besloot ik gisteren dat het genoeg was geweest. Ik benaderde onze secretaresse met de vraag om een afspraak bij een tandarts te regelen.

Na tien minuten kwam ze me vertellen dat ik terecht kon bij de tandarts in Sárbogárd. Hier ging ik naar toe en nam ik plaats in de wachtkamer. Hier moest ik drie kwartier wachten alvorens aan de beurt te zijn. Het was een ultra moderne praktijk, met zelfs een aparte ruimte voor röntgen opnamen. Halverwege het wachten kwam er een vrouw in doktorsjas op me af met de vraag of ik enigszins hongaars sprak, toen ik hierop antwoorde een beetje, was het OK.

Toen ik de praktijk ruimte in kwam, werd de indruk van een moderne praktijk bevestigd door een aanblik op de apparatuur. Ook de tandarts was een jonge vrouw van begin dertig en haar assistente was nog een beetje jonger.

Ze vroeg me wat het probleem was en ik wees op het pijnlijke gebied en zei: itt fai (hier pijn). Ze opende mijn mond en hield het spiegeltje erbij en zei: Aj ez a bai, nagyon fontos. Vrij vertaald betekent dit, dit is behoorlijk ernstig.

Nadat ik haar opvolgende opmerking niet verstond, probeerde ze me in kinderlijk hongaars aan te spreken. De boodschap was, ik had twee keuzes: de tand trekken of een wortelkanaal behandeling. Ik koos optie twee, omdat ik een masochist ben.
Ze had daarvoor vandaag geen tijd dus ik moest volgende week terug komen. Hierop maakte ik haar duidelijk dat ik echt geen week met deze pijn rond ging lopen en voordat ze een weerwoord zei had ik al een verdovingspuit in mijn mond staan. Nadat de vloeistof was ingespoten zei ze, OK dan doen we het nu.

Ik werd weer naar de wachtkamer gestuurd om de verdoving te laten inwerken en daarna werd ik weer terug in de praktijk gehaald. Ze boorde mijn kies nagenoeg geheel weg en begon met gekleurde sprietjes in mijn wortel te vroeten. Terwijl ze bezig was, werd mijn blik door haar wondermooie kijkers aangetrokken, totdat ik een gruwelijke pijnscheut voelde. Na mijn derde pijnscheut had ze hed ook door en zette er nog een spuitje bij. Na nog wat wroetwerk was de klus geklaard en werd er een tijdelijk vulling ingezet, die morgen wordt vervangen door een permanente.

Hierna ging ik weer naar het werk, alwaar ik een meeting moest voorzitten, terwijl de helft van mijn gezicht verdoofd was. Het spreken ging moeizaam en mijn collega's hadden lol. Nu is de tandpijn weg, maar voelt het alsof ik een vuistslag in mijn gezicht heb gehad.

Tank inhoud

Toen ik twee weken geleden op weg was naar het vliegveld, voor mijn trip naar China, reed ik zoals gewoonlijk met een behoorlijke snelheid over de M6. Toen ik vertrok, had ik de indruk dat ik voldoende benzine in mijn tank zou hebben. Maar gedurende de 110 km lange autorit, zag ik de wijzer van de benzine tank in rap tempo van plaats veranderen in de verkeerde richting.
Toen ik de ring van Budapest bereikte had zich al een geel benzinetankje een plek op mijn dashboard veroverd. Maar uit de ervaring met de Fabia, wist ik dat ik hiermee nog wel een kilometer of zestig mee kon rijden en de resterende afstand tot het vliegveld was slechts dertig kilometer.

Dus ik bleef lekker doorgassen, maar al snel klom het wijzertje onder het laatste streepje en enige angst begon me meester te worden. Ook wist ik dat er geen enkel benzinestation meer op de route zou liggen en ik besloot mijn snelheid aan te passen naar tachtig en me achter een vrachtwagen te verstoppen. Dit had een hele positieve invloed op mijn verbruik. Toen ik op een kilometer van het vliegveld kwam, had ik twee keuzes. Naar rechts het vliegveld, met het risico dat ik twee weken later niet meer terug zou kunnen, of naar links naar de benzinepomp die drie kilometer verderop lag, met het risico dat ik dit niet zou halen en de vlucht zou missen.

Ik besloot de zorgen twee weken te verschuiven en rechtstreeks naar het vliegveld te rijden. Deze situatie was verder uit mijn gedachten totdat ik vrijdag in Budapest landde en ik plots zenuwachtig werd of ik het benzinestation wel zou halen en wat te doen als ik stil kwam te staan. Omdat ik me ook enorm op het wederzien met Gabi verheugde wilde ik geen enkele vertraging hebben in het wederzien. Toen ik de auto startte, lukte dit nog, so far so good, maar om de parkeerplaats te verlaten, moest ik nog langs het betaalhokje. Wachtend in de kleine file, voelde ik de motor al af en toe een beetje haperen en de zenuwen stegen behoorlijk. Uiteindelijk kwam ik weg en ging ik op weg naar het benzinestation. Bij het een na laatste stoplicht stond er een enorme slak voor me en doordat hij niet wist wat doorrijden was, moesten we ook weer voor het laatste stoplicht stoppen.

Ik voelde de laatste druppels benzine naar de motor geperst worden en hij sloeg ook af. Gelukkig startte hij weer toen het stoplicht op groen was en ik wist het benzine station te halen. Door het oog van de naald!