Breaking news!

Bij deze kan ik via deze blog melden dat hij voor langere termijn vanuit Hongarije voortgezet zal worden.

Na korte onderhandelingen heb ik vandaag een nieuwe permanentere functie geaccepteerd binnen onze Hongaarse vestiging.

Was ik tot op heden een interim manager, met de intentie om op termijn mijn eigen Hongaarse opvolger in te leren, vanaf 1 Oktober heet de functie officieel Commercieel Manager. Hierbij is het de intentie om vanaf januari op een Hongaars contract te gaan werken, wat dan ook inhoudt dat ik vanaf dat moment niet meer in Hongarije "op bezoek"ben, maar dat ik officieel ga emigreren en ons koude kikkerlandje op papier ga verlaten en ook geen bijdrage aan de financiering van onze welvaartstaat meer ga leveren.

Flashback eerste China trip 2003 (part5)

Na het eten naar het hotel en naar bed. De volgende ochtend ontbijt in het hotel, waarbij de keuze was tussen Westers en Chinees ontbijt. Toch maar voor het eerste gekozen. Hierna naar de eerste klant. De gehele meeting verliep voornamelijk in het Chinees, totdat ik mijn presentatie mocht geven. Vanaf toen werd ik ook interessant en werden er vele vragen op me afgevuurd. Na de meeting gezamenlijke lunch in het bedrijfsrestaurant. Hier kregen we weer allemaal een kommetje met thee en een bordje met twee stokjes. Er werden twee schotels op de tafel neergezet en aanvallen. Toen de schotels bijna op waren en het buikje vol was, kwamen nog vier extra schotels. Dit was wederom een verrassing en fatsoenswege heb ik dus weer moeten proppen.

De volgende stop was de Universiteit van Peking, waar zich de tweede klant van de dag bevond. In de Science Section, hadden we een meeting met een engineeringsbureau. Deze meeting met 9 engineers, Angus en ik ging helemaal in het Chinees, aangezien enkelen geen engels spraken. Na anderhalf uur kreeg ik van Angus het signaal dat ik aan de beurt was om iets te gaan vertellen. Na mijn verhaal bleek dat ze erg geïnteresseerd waren in een bepaalde productietechniek, wat er in resulteerde dat ik als leraar voor de klas kon gaan uitleggen hoe het werkte terwijl ik na iedere zin moest wachten op Angus die dit dan weer in het Chinees vertaalde. Wederom een unieke ervaring. Na deze meeting met het vliegtuig terug naar Suzhou. Hier heb ik me direct laten afzetten in het New City Garden, waar Junming ons weer op een uitstekende maaltijd trakteerde. Na het eten met Patrick, Ronnie en Harrie naar de California bar om nog even rustig een Tsjin Tao (Het Chinese bier) te drinken.
De volgende dag rustig opgestaan en aan het werk. De meeting van die dag werd gecancelled, dus dan maar bezig houden met algemene technische ondersteuning en wat werk voor Nederland. Aan het einde van de dag hebben we Angus en Max uitgenodigd voor een etentje in een echte Deutsche Bierstube. Na een goed maaltje, werden we op onze beurt weer door hun uitgenodigd voor een echte Chinese voetmassage. Dit werd een onovertroffen ervaring. We werden met zijn vijven (Ronnie ging niet mee) in een vijf-persoons kamer geleid, waar vijf grote relaxbanken klaar stonden voorzien van een voorzetbankje om de benen op te plaatsen. We namen hierop plaats en er kwamen vijf jonge Chinese vrouwen in trainingspak binnen. Deze deden onze schoenen en sokken uit om even later terug te komen met houten emmers gevuld met groen geurig water. De bedoeling was dat we hier onze voeten in stopten. Op het bijzettafeltje werd een glas warm water neergezet en het relaxen kon beginnen. Een kwartier lang zaten we zo en af en toe werd de emmer bijgevuld met kokend water om het water warm te houden. Dit was iedere keer weer een pijnlijke ervaring om onze voetjes dan weer terug te stoppen. Hierna kwamen de vrouwen terug en begonnen ze onze voeten te wassen. Toen ze hiermee klaar waren kwam er een man met een mes om onze nagels op lengte te knippen. Dit was ook een behoorlijk enge ervaring als iemand met een vlijmscherp scheermesje de nagels toch wel heel kort afsnijdt. Nadat dit gebeurt was werd er gestart. Eerst begonnen ze op onze armen te meppen en ze te masseren, vervolgens werden de schenen hardhandig bewerkt en daarna waren de voeten aan de beurt. Afwisselend lekker en pijnlijk werden de voeten bewerkt. Dit deden ze vol overgave. Ondertussen hoorden we ze af en toe giechelen. We vroegen aan Angus waar het over ging en het ging over ons. Ze vonden Patrick en mijn interessante personen. Hierop vroegen de Chinese collega’s aan de meisjes wie ze dan de knapste van ons vijven vonden.Deze strijd heb ik blijkbaar met een stem meer gewonnen. Na een onafgebroken massage van drie kwartier werd nog eens de rug en de schouders onder handen genomen en daarna voelden we ons weer als nieuw.

Flashback eerste China trip 2003 (part4)

We spreken voor de volgende dag om acht uur s’morgens af om naar Shanghai te gaan. De wekker loopt te vroeg af en nu is Harry het slachtoffer van de nachtelijke activiteiten. Hij kan het bed niet uit omdat hij een mega kater heeft. Dus dan alleen met Patrick. Met de bus naar Shanghai (twee uurtjes), om vervolgens met de taxi naar Shanghai centrum te gaan. Ik dacht dat de taxiritten in Suzhou levensbedreigend waren, maar het blijkt dat dit in Shanghai nog veel erger is. Als we arriveren wordt de trend direct gezet, we worden om de haverklap lastig gevallen door mensen die ons van alles willen verkopen. Maar we hadden toch echt afgesproken dit op de fake-market te gaan doen. Een ding kopen we wel en dat is een paraplu, want het regent. Hier wordt direct het afdingtalent van Patrick zichtbaar. De verkoopster begint met 80 Rmb en we krijgen ze mee voor 30 (3,3 euro).

Bij het eerste het beste winkeltje waar ze horloges verkopen gaan we al naar binnen en aangezien dit superillegaal is worden we mee de zolder opgeleidt. Hier is een bonte verzameling te zien van alle dure en bekende merken die er zijn. Ik ben erg gecharmeerd van een Breitling en een Rolex voor mijn huisgenoot. Maar mijn Breitling is nogal duur (850 Rmb) na lang onderhandelen, dreigen met opstappen en gescheld van hun kant lopen we de winkel uit met twee Rolexen, twee Longinesses en een Breitling voor 450 Rmb. Al met al succesvol. Door de regen is sightseeing niet de leukste activiteit en brengen we tijd door met onderhandelaartje spelen. En zo weten we nog enkele andere spullen tegen absurde prijzen mee te nemen.

Aan het einde van de middag bellen we Harry op om te kijken of hij weer leeft en dat is gelukkig zo. We besluiten terug te gaan om samen met hem en Ronnie te gaan eten. We houden een taxi aan om ons naar het treinstation te brengen. Deze snapt echter niet wat we bedoelen als we zeggen waar we heen willen gaan. Pas nadat Patrick een trein heeft nagedaan en ik er een heb getekend snap hij het en brengt ons naar de plaats van bestemming.

Even een kwartiertje thuis verfrissen en direct verder naar het Mexicaanse restaurant. Hier zijn Patrick en Ronnie al vrienden met de eigenaar omdat ze hier al vaker zijn geweest. Dit is ook te merken als de eigenaar (een Amerikaanse indiaan) komt aanzetten met dikke sigaren om de vriendschap te bezegelen. Dit slaan we natuurlijk niet af en even voel ik me toch wel een beetje decadent. Als we vertrekken worden we door de man die vanaf dan de knuffelindiaan zal heten geknuffeld en we vertrekken weer naar de Whiskey Jack. De opgebloeide romances worden voortgezet, en aan het einde van de avond komt ook de knuffelindiaan binnen en interumpeert de band door My Way te gaan zingen. Omdat ik de volgende dag om kwart voor zeven s’ochtends wordt opgehaald voor de vlucht naar Peking hou ik me een beetje in en matig mijn alcoholgebruik. De rest trekt zich van dit alles niets aan.

Met heel veel moeite weet ik uit bed te komen. De chauffeur staat al weer klaar voor de deur en we rijden met een tussenstop om Angus op te halen naar het vliegveld om door te vliegen naar Peking. Daar aangekomen nemen we een taxi naar het plein van de hemelse vrede. Dit is echt indrukwekkend groot. Hiertegenover ligt de verboden stad en deze gaan we dan ook in om te bezoeken. Dit is echt ongelofelijk mooi allemaal in drie dagen China met werk, meer cultuur gezien dan in drie weken Amerika vakantie. Na het bezoek aan de verboden stad, dat ruim vier uur in beslag nam, gaan we naar het hotel om op te frissen. Daarna op zoek naar een restaurant. Angus vraagt of ik open sta voor de plaatselijke keuken. Heel dapper beantwoord ik deze vraag bevestigend. Het resultaat is dat we naar een plaatselijke hot pot bar gaan. Hier hebben we een ronde tafel voorzien van een gat, waaronder een gasstelletje staat. Het gat wordt gevuld met een kom soep voorzien van een scheidingswand. Aan de ene zijde drijven er pepertjes in en aan de andere zijde niet. Op tafel komen allerlei schaaltjes met eten te staan, waarvan er sommige niet identificeerbaar zijn. Angus wil pas vertellen wat het is, nadat ik het geproefd heb. De niertjes vond ik minder lekker, maar de kippedarmen waren heel smakelijk. Het eendenhoofd was herkenbaar en daardoor ben ik hier (laf he?) vanaf gebleven. Toen het buikje bijna vol was, kwam de klant van morgen langs. Hij begon met Angus te praten en het bleek dat hij dit restaurant niet geschikt vond en dat we naar een ander restaurant moesten.

Dit was een veel luxer restaurant, voorzien van een podium. Ook Liao (de klant) vond dat ik moest gaan genieten van wat plaatselijke specialiteiten en liet zich helemaal gaan. Uit fatsoen en respect, moest ik ondanks mijn al enigszins gevuld buikje toch wat gaan eten. Eerst kreeg ik een kom met flink bot erin. Uit het merg stak een rietje en de bedoeling was om deze dan ook leeg te zuigen. Daarna nog andere specialiteiten, zoals pompoensoep en dergelijke. Ondertussen werd er behoorlijk opgetreden op het podium, door acrobaten en chinese operazangers en –zangeressen. Al met al heel mooi om te zien. Liao woonde vlak bij het restaurant en na enige tijd stelde hij voor om zijn vrouw en kind langs te laten komen om zo zijn familie voor te stellen. Het kind was behoorlijk onder de indruk over het feit dat hij bij een blank persoon aan tafel zat. Na het eten werden we nog even uitgenodigd om zijn huis te bezoeken en dit deden we dan ook. Hier kreeg ik een kado door het kind gepresenteerd.

Ik vergeet nog te vertellen over de vele rochel en kuch partijen, die mijn Chinese tafelgenoten continu tentoonspreiden. Het lijkt wel alsof je met super Sjekes aan tafel zit continu.

Flashback eerste China trip 2003 (part 3)

Na het eten ga ik terug om vroeg onder de wol te kruipen, het is echter nog steeds koud. Maar een gewaarschuwd man telt voor twee, dus ik had al een oude joggingbroek uit de kast gehaald om te dragen in bed, gecombineerd met een paar ski sokken en de blauwe Compac trui weet ik het nog enigszins behaaglijk warm te krijgen. Een heerlijke nacht slaap.

Om zeven uur loopt de wekker af en ik besluit direct op te staan en een warme douche te nemen. Ik heb mijn laptop als entertainment device en zet een stukje Mano Chau op. Dan bedenk ik dat ik eigenlijk ook wil ontbijten. Maar ik heb helemaal niets in huis. Dan maar met mijn woordenboek op zoek naar iemand die me een supermarkt wil wijzen. Deze vind ik vrij snel maar hij is dicht. Met een lege maag dus op naar KeyTec met de taxi. Door middel van een kaartje met Chinees geschrift geef ik aan waar ik naar toe wil. Ze snapt het direct maar halverwege vraagt ze aan me hoe ze verder moet rijden. Dit weet ik natuurlijk niet en dus gaat ze de weg vragen. Na enige omzwervingen kom ik dan toch op tijd op het werk. De ochtend besteed met mails beantwoorden en het bezoek van Siemens van vanmiddag voor te bereiden. Om twaalf uur genoten van de KFC delivary service.

Van Junming het programma voor de rest van de week te horen gekregen, zondagochtend met het vliegtuig naar Peking voor vier uur vrij programma om s’avonds met Angus (de chinese sales manager) en een potentiële klant te gaan eten. Het is hier gebruik om de avond voor een meeting te gaan eten omdat je elkaar zo in een open sfeer leert kennen en elkaar de dag erna dan niet kan bedonderen. Dan maandag op bezoek bij CEC, en s’avonds weer terugvliegen. Dinsdag naar Holly in Suzhou en woensdag naar twee klanten waarvan ik de naam niet meer weet. Dinsdagmiddag heeft de engineering manager de opdracht gekregen me door Suzhou rond te leiden, zodat we elkaar leren kennen en zodat hij straks zich niet bezwaard zal voelen om me te benaderen voor advies. Dus het programma zit al behoorlijk vol.

S’middags komt de grote potentiële klant, Siemens Mobile Phones op bezoek. Drie duitsers van het hoofdkantoor, vergezeld door twee Chinezen van hun lokale vestiging. Om aan te geven hoe belangrijk ze voor ons zijn zitten er van onze kant, buiten de General Manager, de Bussines manager en ik nog twee chinezen van onze fabriek bij. Albert doet de eerste presentatie over ons bedrijf en haar mogelijkheden. Dan al blijkt dat de Siemens Chinezen net als onze chinezen er een beetje voor de show bij zitten. De Duitsers maken echter een zeer uitgebluste indruk. Ook het praatje van Junming over ons bedrijf weet ze niet wakker te schudden. Als ik de magic box met samples open, springen ze op en de oogjes gaan weer open. De interesse blijft echter alleen behouden door een van de drie, de technisch manager (mijn doelgroep). Er worden behoorlijk wat vragen gesteld en het gesprek loopt verder positief.

Inmiddels is Harry ook vanuit Nederland gearriveerd om in de productie een machine aan het lopen te krijgen. En we spreken af om s’avonds met zijn vieren te gaan eten (Ronnie is niet op het werk verschenen vanwege een goede kater van de dag ervoor) Na het werk, direct naar de blue Marlin bar. Aangezien Harry en ik in het appartement logeren en Patrick en Albert in een hotel, gaan we apart naar het restaurant. Volgens Patrick was dit vijf minuten van ons appartement. Als we na een half uur nog steeds in de taxi rijden, krijgen we een angstig vermoeden. Wat blijkt, er zijn twee Marlin bars in Suzhou en wij gaan naar de verkeerde. Maar leg dat de taxichauffeur, die net zo goed engels spreekt als wij chinees, maar eens uit. We besluiten ons helemaal te laten brengen en daar dan maar bij een andere taxi naar de tweede bar te vragen. Er is er dan nog maar een over, dus de kans dat we dan naar de verkeerde gebracht worden is erg klein.
Eenmaal in de bar treffen we een bedrijfsleider die naast zijn Chinese moedertaal ook Duits spreekt. Dat is ook terug te zien in het eten, we eten dan ook wiener schnitzel en jäger schnitzel. Na het eten besluit Albert naar huis te gaan omdat hij morgenvroeg weer terug gaat. Met de resterende drie gaan we naar de Whiskey Jack bar, alwaar het compleet uit de hand loopt. Patrick heeft sjans van de live zangeres, ik van de eigenaresse en Harry vecht tegen de jet lag. Al met al is het super gezellig en worden er vele en leuke foto’s gemaakt. De eigenaresse is erg gecharmeerd van mijn danskunsten en maakt hier dan ook veelvuldig gebruik van. De barkeepers zijn ook zeer attent, met het gevolg dat we rond middernacht eigenlijk al voldoende pilsjes op hebben, maar we gaan stug door. Dan komen plots de mensen van Siemens binnenlopen en we besluiten van de gelegenheid gebruik te maken. Eerst nemen we wat compromiterende foto’s (altijd goed als chantagemiddel, mochten we de opdracht niet op normale wijze krijgen) en vervolgens trakteren we ze rijkelijk op bier.

Flashback eerste China trip 2003 (part 2)

Vlak voor vertrek krijgen we oordopjes, koptelefoons en een ooglapje om het donker te maken uitgereikt. De arabier snapt de functie van deze laatste niet en plaatst hem voor zijn mond. Daarna gaat hij slapen en dat doet hij de hele vlucht vol overgave. Het eten is behoorlijk lekker, maar de videospelletjes op het hoofdkussenscherm voor me zijn uitzonderlijk makkelijk en saai. Dan maar een film. Eerst naar “the Toxido” van Jackie Kahn gekeken om vervolgens nog de ongelofelijk zoetsappige film “my big fat greek wedding” te bekijken. Geprobeerd te slapen, maar deze poging was zonder resultaat. Als ontspanning ben ik maar even in de vliegtuigbar gaan staan waar ik een enerverend gesprek had met twee duitsers.

Met enige vertraging arriveerden we in Shanghai, alwaar ik nadat ik door de douane was gekomen en nadat ik mijn koffer had opgehaald, werd opgewacht door de KeyTec chauffeur. Deze bracht me middels een spannende rit van een uurtje of twee naar mijn appartement. Het rijgedrag van de gemiddelde Chinees was verbazingwekkend. De regel dat de linkerbaan voor het snel verkeer is geldt hier wel, maar niemand kent deze regel, met als gevolg dat mijn chauffeur, die wat harder wilde rijden, van links naar rechts schoot. Eenmaal op mijn appartement, waar het overigens 5 graden warm was, kreeg ik drie kwartier de tijd voordat ik opgehaald zou worden om naar KeyTec te gaan. Toen ik net uitgekleed was, kwam de schoonmaakster binnen, deze schrok en ging met een rood hoofd weer naar buiten. Even later kwam de meteropnemer me storen terwijl ik in bad zat. Dolle pret dus.

Op het werk kreeg ik direct een eigen bureau. Alleen het e-mailen was nog niet soepel geregeld, daarvoor moest ik het snoer uit een telefoon van een chinese collega jatten. Dit lukt dus maar af en toe. Een rondleiding door de fabriek gehad, om vervolgens even met de general manager te kletsen over de duur en het doel van mijn bezoek. Na een gesprek van tien minuten wist ik al dat ik me absoluut niet zou gaan vervelen hier, daar zou hij wel voor zorgen. Hij zag dat ik het koud had, op kantoor is het niet warmer dan vijftien graden, want een verwarming hebben we er niet en regelde direct een warme fleece trui voor me.

Tot 18.30 gewerkt om vervolgens met Ronnie (een belg die in hetzelfde appartementencomplex verblijft en in vaste dienst zit) een taxi te delen. Albert (de bussinesmanager) en Patrick (een projectleider) zitten in hetzelfde hotel en we besluiten om om half acht af te spreken in het New City Graden restaurant te gaan eten. De general manager (Junming) vindt dit een goed idee en trakteerd ons en zijn secretaresse Lilly op een etentje. Dit restaurant was best speciaal, het was heel erg luxe en er was een grote vitrinehoek, die vol lag met gerechten. Junming en Ronnie gingen samen de gerechten uitkiezen. Albert en ik die beiden voor het eerst hier waren besloten ons te laten verrassen. In het midden van de grote ronde tafel stond een ronde glazen plaat die kon ronddraaien. Voor onze neus hadden we twee stokjes, een kommetje warm water met blaadjes erin (ook wel thee genoemd) een bordje en een kommetje met een chinese lepel. Verder hadden we nog een flesje Chinees bier met een glas erbij. Na enkele minuten komt het eerste eten dit wordt op de schaal gelegd en deze wordt door Junming rondgedraaid, zodat iedereen er van kan nemen. De Chinezen zijn onder de indruk van mijn behendigheid met de stokjes als ik het eten eraf neem. Zo komen er nog vele gerechten en de een nog lekkerder dan de ander, sommigen zeer pittig en sommigen weer zeer vreemd. De vuurdoop van het eten van slang heb ik nu in ieder geval achter de rug.

Flashback eerste China trip 2003 (part 1)

De historie begint al een aantal dagen voor vertrek. Maandag kom ik rond een uur of acht uit het werk met de bedoeling om een aantal wasjes te draaien om zo schone kleren mee te kunnen nemen naar China. Zodra ik echter de deur opendoe zie ik een brief van Brabant water op de deurmat liggen. Ze delen even fijntjes mee dat ze de waterleiding hebben afgesloten vanwege het feit dat meneer X een verre vorige bewoner de waterrekening niet heeft betaald. Enigszins geshockeerd probeer ik de watermaatschappij te bereiken, maar dat is op dit uur natuurlijk onmogelijk. Vanwege de klantvriendelijke werktijden van dit bedrijf.

Dus met de wetenschap dat het enige water in huis in de spoelbakken van de twee WC’s zit doe ik een avondje zonder waterverbruik. De volgende ochtend sta ik op en was mijn haren met spa rood (super spul, als koelvloeistof was het ook al heel geschikt) en dit spul gebruik ik ook om mijn tanden te poetsen. Voor de echte douche-ervaring neem ik voor de zekerheid Cannons club spulletjes mee, om in de sportschool de vuillaag van mijn lijf te schrobben. Ik bel met de waterleiding en ze snappen het probleem, maar alleen door even veel eurotjes te schrokken kan ik bereiken dat er de volgende werkdag weer water is, maar daar koop ik natuurlijk niets voor omdat ik dan op weg ben.

Dan maar gokken op de loundry service van mijn hotel in Suzhou en wederom wassen met spa rood.

Ik plan om met de trein, twee uur en een kwartier voor vertrek op schiphol te arriveren. Dit lukt dus vanwege meerdere oorzaken niet. Ten eerste heeft de trein naar Duivendrecht vijfentwintig minuten vertraging. Met enig geluk weet ik een zitplaats te bemachtigen en vanaf Den Bosch staan de gangpaden vol met mensen. Ieder station wordt dit meer en ik kom erachter hoe dit komt, het is Autorai tijd!! In Duivendrecht hebben ze besloten dat het handig is om de intercity naar Schiphol om te toveren tot stoptrein, om zo hier ook mensen naar de Rai in te kunnen proppen. Met heel veel geluk weet ik nog net een plekje op het trapje bij de deur te bemachtigen. Vele potentiële vliegreizigers blijven teleurgesteld achter omdat er voor hen geen plaatsje meer is. Als de deuren dichtklappen, worden mijn enkels bijna verpletterd door de naar binnen slaande stangen aan de binnenkant van de deur.

Eenmaal op Schiphol begint het tij te keren. Een vriendelijke grondstewardes voorziet me van een plek met veel beenruimte naar Parijs. Vanaf Parijs wordt het gokken op wat voor plek het zal worden. De vlucht naar Parijs gaat zonder problemen. In Parijs een stukje gelopen om de nieuwe gate te vinden om vervolgens in te stappen. Wat al snel duidelijk is, is dat er weinig Europeanen meereizen met deze vlucht. Ik loop naar mijn plek en zie dat er een vrouw van middelbare leeftijd op mijn beoogde plek zit. Ze kijkt me vragend aan en vraagt vervolgens in gebrekkig engels of ik met haar van plek wil ruilen aangezien ze anders gescheiden van haar gezinnetje moet zitten. De galantheid zelve besluit ik mezelf op te offeren en zo kom ik tussen een duitser en een arabier terecht.

Dunaföldvár

Op zondag wordt ik op tijd wakker en als ik om 7.30 voor de TV zit om eerst de scrapheap challenge en daarna motoriósok te bekijken op Discovery. Alleen hebben ze jammergenoeg hun programma aangepast, wat inhoudt dat ik tijdens het ontbijt geen TV vertier heb. Ik besluit mijn sportieve aspiraties weer op te pikken door een stukje te gaan rennen. Hierna een lekker bad, om vervolgens woordjes te gaan leren.
Rond de middag op naar Dunaüjváros om boodschappen te doen en een beetje in het buitenbad te gaan zwemmen. Na een uurtje of twee in het zwembad vertoefd te hebben, begint er zich een behoorlijke trek te ontwikkelen en ik besluit me te trakteren op een van de beroemde vissoepen in de Hálasczarda in Dunaföldvar. Dit is het beroemste visrestaurant uit de omstreken en als je binnenkomt hangt er ook direct een hele aparte sfeer. Zoals in een wildrestaurant de opgezette hoofden van wilde zwijnen en herten aan de muur hangen, hangen in dit restaurant de opgezette vissekoppen tegen de muur aan.
Binnen een kwartier nadat ik besteld heb, krijg ik een heerlijk glaasje wijn voorgeschoteld en komen ze een mandje brood en een keteltje met overheerlijke rijkgevulde vissoep brengen. Dit wordt met zeer veel smaak naar binnen gewerkt.

Székesfehérvár

Op zaterdagochtend op tijd naar Székesfehérvár om een fiets te kopen en daarna naar de wijnfeesten in het Noord Westen van Hongarije te gaan. Als ik mijn auto in het centrum parkeer zie ik dat hier ook van alles aan de gang is vandaag. Overal worden stalletjes opgebouwd en podia in elkaar gezet. Direct besluit ik om na de fietskooptaak en de boodschappen in de auto naar huis te rijden om vervolgens de bus naar Székes te nemen.

Zo kan ik volop van de feestelijkheden genieten zonder een hotel te moeten zoeken of naar huis te moeten rijden. Om 11 uur zit ik in de bus te genieten van de weg die ik die ochtend al twee keer heb meegemaakt. Efficient is natuurlijk anders, maar ja.

Op het centraal plein, staat een groot podium, waar locale bandjes optreden. Iets verder op de markt staat een geheel varken in aluminium ingepakt op een spit rondjes te draaien en de straat die van de markt wegleidt staat volgeplant met kraampjes waar ze allemaal handgewerkte spullen verkopen.

De vrieskou van de ochtend is omgeslagen in een warme zomerzon en al snel is het vijfentwintig graden celcius. De tweede straat die naar de markt toeleidt is volop voorzien van de alombekende driepoot met ketel waarin een gerecht boven een vuurtje staat te sudderen. In totaal zijn er meer dan vijftig deelnemers aan de kookwedstrijd, terwijl de brandweer op een afstandje staat toe te kijken hoe de hele straat gehuld gaat in de rook van alle houtvuurtjes.

Na een compleet rondje besluit ik om plaats te nemen op het terras, waar ik onder het genot van zon, muziek en een szároz fehér bor een beetje zit te lezen. Daarna na het Belgisch restaurant in om onder het genot van een Trappist Rochefort een heerlijke lambsbout in pepers meester te maken om vervolgens nog wat Palinka en wijn te proeven in een van de vele kraampjes, wachtend op het aansnijden van het varken. Jammergenoeg zijn op dit moment sûprème de batterijen van mijn fototoestel op, maar indrukwekkend was het wel om een kolossale slager, met een mega mes in deze lomp varkensvlees te zien snijden. Het vlees was trouwens heerlijk.

Voldaan op alle fronten, rossig van de overmaat aan zon en wellicht ook een beetje van de wijn neem ik de bus terug om op tijd in mijn bedje te kruipen.
Tijdens dit soort weekenden is het geen ramp om in Hongarije te vertoeven.