Flashback eerste China trip 2003 (part 2)

Vlak voor vertrek krijgen we oordopjes, koptelefoons en een ooglapje om het donker te maken uitgereikt. De arabier snapt de functie van deze laatste niet en plaatst hem voor zijn mond. Daarna gaat hij slapen en dat doet hij de hele vlucht vol overgave. Het eten is behoorlijk lekker, maar de videospelletjes op het hoofdkussenscherm voor me zijn uitzonderlijk makkelijk en saai. Dan maar een film. Eerst naar “the Toxido” van Jackie Kahn gekeken om vervolgens nog de ongelofelijk zoetsappige film “my big fat greek wedding” te bekijken. Geprobeerd te slapen, maar deze poging was zonder resultaat. Als ontspanning ben ik maar even in de vliegtuigbar gaan staan waar ik een enerverend gesprek had met twee duitsers.

Met enige vertraging arriveerden we in Shanghai, alwaar ik nadat ik door de douane was gekomen en nadat ik mijn koffer had opgehaald, werd opgewacht door de KeyTec chauffeur. Deze bracht me middels een spannende rit van een uurtje of twee naar mijn appartement. Het rijgedrag van de gemiddelde Chinees was verbazingwekkend. De regel dat de linkerbaan voor het snel verkeer is geldt hier wel, maar niemand kent deze regel, met als gevolg dat mijn chauffeur, die wat harder wilde rijden, van links naar rechts schoot. Eenmaal op mijn appartement, waar het overigens 5 graden warm was, kreeg ik drie kwartier de tijd voordat ik opgehaald zou worden om naar KeyTec te gaan. Toen ik net uitgekleed was, kwam de schoonmaakster binnen, deze schrok en ging met een rood hoofd weer naar buiten. Even later kwam de meteropnemer me storen terwijl ik in bad zat. Dolle pret dus.

Op het werk kreeg ik direct een eigen bureau. Alleen het e-mailen was nog niet soepel geregeld, daarvoor moest ik het snoer uit een telefoon van een chinese collega jatten. Dit lukt dus maar af en toe. Een rondleiding door de fabriek gehad, om vervolgens even met de general manager te kletsen over de duur en het doel van mijn bezoek. Na een gesprek van tien minuten wist ik al dat ik me absoluut niet zou gaan vervelen hier, daar zou hij wel voor zorgen. Hij zag dat ik het koud had, op kantoor is het niet warmer dan vijftien graden, want een verwarming hebben we er niet en regelde direct een warme fleece trui voor me.

Tot 18.30 gewerkt om vervolgens met Ronnie (een belg die in hetzelfde appartementencomplex verblijft en in vaste dienst zit) een taxi te delen. Albert (de bussinesmanager) en Patrick (een projectleider) zitten in hetzelfde hotel en we besluiten om om half acht af te spreken in het New City Graden restaurant te gaan eten. De general manager (Junming) vindt dit een goed idee en trakteerd ons en zijn secretaresse Lilly op een etentje. Dit restaurant was best speciaal, het was heel erg luxe en er was een grote vitrinehoek, die vol lag met gerechten. Junming en Ronnie gingen samen de gerechten uitkiezen. Albert en ik die beiden voor het eerst hier waren besloten ons te laten verrassen. In het midden van de grote ronde tafel stond een ronde glazen plaat die kon ronddraaien. Voor onze neus hadden we twee stokjes, een kommetje warm water met blaadjes erin (ook wel thee genoemd) een bordje en een kommetje met een chinese lepel. Verder hadden we nog een flesje Chinees bier met een glas erbij. Na enkele minuten komt het eerste eten dit wordt op de schaal gelegd en deze wordt door Junming rondgedraaid, zodat iedereen er van kan nemen. De Chinezen zijn onder de indruk van mijn behendigheid met de stokjes als ik het eten eraf neem. Zo komen er nog vele gerechten en de een nog lekkerder dan de ander, sommigen zeer pittig en sommigen weer zeer vreemd. De vuurdoop van het eten van slang heb ik nu in ieder geval achter de rug.

Flashback eerste China trip 2003 (part 1)

De historie begint al een aantal dagen voor vertrek. Maandag kom ik rond een uur of acht uit het werk met de bedoeling om een aantal wasjes te draaien om zo schone kleren mee te kunnen nemen naar China. Zodra ik echter de deur opendoe zie ik een brief van Brabant water op de deurmat liggen. Ze delen even fijntjes mee dat ze de waterleiding hebben afgesloten vanwege het feit dat meneer X een verre vorige bewoner de waterrekening niet heeft betaald. Enigszins geshockeerd probeer ik de watermaatschappij te bereiken, maar dat is op dit uur natuurlijk onmogelijk. Vanwege de klantvriendelijke werktijden van dit bedrijf.

Dus met de wetenschap dat het enige water in huis in de spoelbakken van de twee WC’s zit doe ik een avondje zonder waterverbruik. De volgende ochtend sta ik op en was mijn haren met spa rood (super spul, als koelvloeistof was het ook al heel geschikt) en dit spul gebruik ik ook om mijn tanden te poetsen. Voor de echte douche-ervaring neem ik voor de zekerheid Cannons club spulletjes mee, om in de sportschool de vuillaag van mijn lijf te schrobben. Ik bel met de waterleiding en ze snappen het probleem, maar alleen door even veel eurotjes te schrokken kan ik bereiken dat er de volgende werkdag weer water is, maar daar koop ik natuurlijk niets voor omdat ik dan op weg ben.

Dan maar gokken op de loundry service van mijn hotel in Suzhou en wederom wassen met spa rood.

Ik plan om met de trein, twee uur en een kwartier voor vertrek op schiphol te arriveren. Dit lukt dus vanwege meerdere oorzaken niet. Ten eerste heeft de trein naar Duivendrecht vijfentwintig minuten vertraging. Met enig geluk weet ik een zitplaats te bemachtigen en vanaf Den Bosch staan de gangpaden vol met mensen. Ieder station wordt dit meer en ik kom erachter hoe dit komt, het is Autorai tijd!! In Duivendrecht hebben ze besloten dat het handig is om de intercity naar Schiphol om te toveren tot stoptrein, om zo hier ook mensen naar de Rai in te kunnen proppen. Met heel veel geluk weet ik nog net een plekje op het trapje bij de deur te bemachtigen. Vele potentiële vliegreizigers blijven teleurgesteld achter omdat er voor hen geen plaatsje meer is. Als de deuren dichtklappen, worden mijn enkels bijna verpletterd door de naar binnen slaande stangen aan de binnenkant van de deur.

Eenmaal op Schiphol begint het tij te keren. Een vriendelijke grondstewardes voorziet me van een plek met veel beenruimte naar Parijs. Vanaf Parijs wordt het gokken op wat voor plek het zal worden. De vlucht naar Parijs gaat zonder problemen. In Parijs een stukje gelopen om de nieuwe gate te vinden om vervolgens in te stappen. Wat al snel duidelijk is, is dat er weinig Europeanen meereizen met deze vlucht. Ik loop naar mijn plek en zie dat er een vrouw van middelbare leeftijd op mijn beoogde plek zit. Ze kijkt me vragend aan en vraagt vervolgens in gebrekkig engels of ik met haar van plek wil ruilen aangezien ze anders gescheiden van haar gezinnetje moet zitten. De galantheid zelve besluit ik mezelf op te offeren en zo kom ik tussen een duitser en een arabier terecht.

Dunaföldvár

Op zondag wordt ik op tijd wakker en als ik om 7.30 voor de TV zit om eerst de scrapheap challenge en daarna motoriósok te bekijken op Discovery. Alleen hebben ze jammergenoeg hun programma aangepast, wat inhoudt dat ik tijdens het ontbijt geen TV vertier heb. Ik besluit mijn sportieve aspiraties weer op te pikken door een stukje te gaan rennen. Hierna een lekker bad, om vervolgens woordjes te gaan leren.
Rond de middag op naar Dunaüjváros om boodschappen te doen en een beetje in het buitenbad te gaan zwemmen. Na een uurtje of twee in het zwembad vertoefd te hebben, begint er zich een behoorlijke trek te ontwikkelen en ik besluit me te trakteren op een van de beroemde vissoepen in de Hálasczarda in Dunaföldvar. Dit is het beroemste visrestaurant uit de omstreken en als je binnenkomt hangt er ook direct een hele aparte sfeer. Zoals in een wildrestaurant de opgezette hoofden van wilde zwijnen en herten aan de muur hangen, hangen in dit restaurant de opgezette vissekoppen tegen de muur aan.
Binnen een kwartier nadat ik besteld heb, krijg ik een heerlijk glaasje wijn voorgeschoteld en komen ze een mandje brood en een keteltje met overheerlijke rijkgevulde vissoep brengen. Dit wordt met zeer veel smaak naar binnen gewerkt.

Székesfehérvár

Op zaterdagochtend op tijd naar Székesfehérvár om een fiets te kopen en daarna naar de wijnfeesten in het Noord Westen van Hongarije te gaan. Als ik mijn auto in het centrum parkeer zie ik dat hier ook van alles aan de gang is vandaag. Overal worden stalletjes opgebouwd en podia in elkaar gezet. Direct besluit ik om na de fietskooptaak en de boodschappen in de auto naar huis te rijden om vervolgens de bus naar Székes te nemen.

Zo kan ik volop van de feestelijkheden genieten zonder een hotel te moeten zoeken of naar huis te moeten rijden. Om 11 uur zit ik in de bus te genieten van de weg die ik die ochtend al twee keer heb meegemaakt. Efficient is natuurlijk anders, maar ja.

Op het centraal plein, staat een groot podium, waar locale bandjes optreden. Iets verder op de markt staat een geheel varken in aluminium ingepakt op een spit rondjes te draaien en de straat die van de markt wegleidt staat volgeplant met kraampjes waar ze allemaal handgewerkte spullen verkopen.

De vrieskou van de ochtend is omgeslagen in een warme zomerzon en al snel is het vijfentwintig graden celcius. De tweede straat die naar de markt toeleidt is volop voorzien van de alombekende driepoot met ketel waarin een gerecht boven een vuurtje staat te sudderen. In totaal zijn er meer dan vijftig deelnemers aan de kookwedstrijd, terwijl de brandweer op een afstandje staat toe te kijken hoe de hele straat gehuld gaat in de rook van alle houtvuurtjes.

Na een compleet rondje besluit ik om plaats te nemen op het terras, waar ik onder het genot van zon, muziek en een szároz fehér bor een beetje zit te lezen. Daarna na het Belgisch restaurant in om onder het genot van een Trappist Rochefort een heerlijke lambsbout in pepers meester te maken om vervolgens nog wat Palinka en wijn te proeven in een van de vele kraampjes, wachtend op het aansnijden van het varken. Jammergenoeg zijn op dit moment sûprème de batterijen van mijn fototoestel op, maar indrukwekkend was het wel om een kolossale slager, met een mega mes in deze lomp varkensvlees te zien snijden. Het vlees was trouwens heerlijk.

Voldaan op alle fronten, rossig van de overmaat aan zon en wellicht ook een beetje van de wijn neem ik de bus terug om op tijd in mijn bedje te kruipen.
Tijdens dit soort weekenden is het geen ramp om in Hongarije te vertoeven.

Vrijdagavond

Zoals afgesproken arriveerde ik om zeven uur bij Szilvy. Toen ik aankwam zag ik dat haar bijna ex-man de auto met boodschappen aan het uitladen was. Even twijfelde ik hoe verder te gaan, maar het antwoord was makkelijk, aangezien ik op bezoek kwam voor les, was er eigenlijk niets aan de hand, maar het voelde wel een beetje raar (het engelse woord awkward dekt de lading echter beter).

Nadat ik me netjes aan hem had voorgesteld, nam ik plaats aan de keukentafel om me voor te bereiden op twee uurtjes les. Ik merkte dat we ietwat formeler van start gingen dan de vorige keer. Het grote voordeel hiervan was echter dat ik wel mijn huiswerk voor maandag afgekregen heb. Toen we net een paar minuten bezig waren en haar man zich in de woonkamer had teruggetrokken, kwam de moeder van Szilvy op bezoek om haar zoontje naar huis te brengen. Deze zou deze avond met papa de avond bij de schoonouders doorbrengen. Na ook aan zoonlief voorgesteld te zijn, vertrok deze direct met papa en ik bleef alleen achter met Szilvy en haar moeder.

Haar moeder bleek een vrouw te zijn die nogal direct was en die niet op haar mondje gevallen was. Alleen verstond ik haar jammergenoeg niet (dit is dan ook de reden dat ik zo intensief les), dus moest Szilvy alles vertalen. Vanwege de inhoud van de vragen van mamslief deed ze dit met een rood hoofd.
Moeders wist wel dat ze bijles kreeg van een collega, maar haar beeld van deze collega was een oudere pafferige man (zeg maar het stereotiepe Duitser) en geen jonge god in de bloei van zijn leven en nadat ze haar verbazing hierover had uitgesproken kwam ze met de vraag of onze afspraakjes wel als hoofdreden het leren van elkaars taal was, of dat het slechts een alibi voor andere dingen was.
Na deze vraag was de spanning voelbaar en deze was dan ook te snijden. De vraag bleef een tijdje in de lucht hangen en we konden beiden geen sluitend antwoord op deze vraag geven.

Het duurde even na het vertrek van mams alvorens we ons weer een relaxte houding wisten aan te meten. Maar zodra dit weer het geval was, resulteerde het weer in een leuke en leerzame avond, waarin we leuke en diepe gesprekken combineerden met het bijspijkeren van onze taalkennis. Volgende week weer!

Misplaatst vertrouwen in de Hongaarse medemens

Vanwege het gebrek aan beweging en de overvloed aan eten hier, begon mijn buik zich steeds ronder in mijn kleding af te tekenen na enkele weken in Hongarije. Als reactie op dit fenomeen besloot ik destijds een tegenaanval in te zetten door een fiets te kopen.

Dit had direct het juiste effect, echter de snelheid van inkrimping van deze ronding lag aanzienlijk lager dan de snelheid waarmee dit fenomeen zich presenteerde. Mijn vertrouwen in de medemens, gecombineerd met mijn vertrouwen in de afgrijselijk bemoeizieke buurvrouw, brachten me ertoe de fiets in mijn voortuin te stallen en dit vehicel aan mijn schommel vast te leggen, met een ketting die bijna brak zodra er een regendruppel op viel. Maar ja wat wil je voor € 1,50.

Even wat voorbeeldjes van mijn goede band met de buurvrouw:
- Nadat ik omdat het regende een BBQ op mijn overdekt balkon had gehouden, kwam ze klagen dat ze last had gehad van de rookontwikkeling op haar onoverdekt balkon (alsof ze in de stromende regen buiten op haar balkonnetje gaat zitten)
- Als overblijfsel van de BBQ had ik servetjes op het balkon liggen. Tijdens een storm waren deze weggewaaid en in haar tuin terecht gekomen. Vervolgens had ze deze nat druipende servetjes maar in mijn brievenbus gepropt.
- Daarnaast zit ze altijd in haar voordeur of achter haar raam onze tuintjes in de gaten te houden.

Toen ik eind augustus terug was van mijn reis naar Nederland had ik weer behoefte aan een flinke fietstocht. Toen ik echter mijn fiets wilde pakken was hij foetsie / verdwenen. Moet een knappe dief zijn om hem weg te nemen onder het toeziend oog van mijn buurheks.

Naast een afspraakje vanavond en een wijnfeest morgenavond is dan ook het hoofddoel van dit weekend het kopen van een nieuwe fiets. Die ik dan vervolgens in huis zal stallen en niet meer in de voortuin. Ook een Mories leert van zijn fouten.

Hulp

Eindelijk is het zover,

Na weken draaien van veel te veel uren en tevergeefse zoektochten naar geschikte mensen uit Hongarije om me te ondersteunen komt er nu vanuit Nederland een collega op bezoek om me te ondersteunen om er weer een 8 - 5 werkweek van proberen te maken.

Het mooie is dat ik hem heb mogen uitzoeken en dat betekent dat hij naast me ondersteunen ook weer eens wat Nederlands gezelschap brengt. Tevens gedurende de weekenden. Weer eens een keer lekker op stap "the dutch way". Mijn eerste keus was natuurlijk Adje, maar aangezien deze bijna op vakantie gaat is het Rik geworden. En Rik heeft er zin in!

Vanaf volgende week "Rik & Mories in Sárbogárd"!

Prinsjesdag

Het begin van deze week had ik weer een Nederlandse bezoeker, die gebruik maakte van mijn logeerkamer. In tegenstelling tot een onderhoudende supply chain manager die ik vorige week op bezoek had, had ik deze week een saaie en over de top sceptische gereedschapmaker op bezoek.

S'avonds betekende dit geen geanimeerde gesprekken over vanalles en nog wat, maar wat uitgezakt op de bank TV kijken naar elke variant van actualiteiten programma's die je je maar kan verzinnen.

Gisteren de rapportage over prinsjesdag, bracht de echte scepticus in hem los. Allereerst begon hij al, zoals altijd zullen de rijken wel rijker worden en de armen armer (in mijn beleving hebben de laatste tijd vooral de hogere middeninkomens fors moeten inleveren, maar ik kan het mis hebben). Toen vervolgens de percentages te zien waren, zij hij natuurlijk zie je wel! Ik zag inderdaad dat de rijken er het meeste bijkregen maar de armen ontbraken ook niet in het plus rijtje. Maar stof tot discussie was er wel, maar discussie niet. Als ieder argument wordt afgedaan met de reactie, nee, maar ik zeg dat dat niet zo is. Wordt de lol snel uit de discussie weggetrokken. Toen hij daarna nog met de mededeling kwam dat het kabinet al hun mooie beloften niet waarmaakten, zoals alle andere kabinetten, had ik het volledig gehad met het gesprek (een discussie kon je het al niet meer noemen) en ik heb me in bad teruggetrokken met een goed boek.