Mannen in trainingsbroek

Op verzoek een foto van de eigenaren van het huis op het moment dat de onderhandelingen over de prijs en de voorwaarden worden gevoerd.

Touristenseizoen in Tokaj

Op zondag waren we in Tokaj en nadat we de hele dag op een plezierige dag hadden besteed met het proeven van verschillende heerlijke en minder heerlijke wijnen, was het wederom tijd om te gaan eten.

Na het eten op zoek naar een leuke wijngrot of een leuk café om de avond af te sluiten. Dit was echter een groot probleem. Omdat het touristenseizoen nog niet geopend was, was het erg moeilijk, zeg maar nagenoeg onmogelijk om een open en gezellige kroeg te vinden. Na een half uur rondzwalken vonden we er een.

Dit was echt het type louche bruine kroeg, waar een aantal afgeleefde personen een beetje bier, rode wijn verdund met cola of witte wijn verdund met water zaten te zuipen. Maar gelukkig waren ze vriendelijk en gastvrij en er werd direct een tafeltje voor een leeggemaakt, waar we konden zitten en mee konden kijken naar een voetbalwedstrijd.

Toen we later nog een rondje van een van de aanwezigen kregen wisten we zeker dat we in het gezelschap waren geaccepteerd.

Al met al toch weer nieuwe vrienden gemaakt.

Spring is coming!

Het weer het afgelopen weekend was geweldig, het zonnetje scheen en de huid heeft alweer de kleur van een kreeft overgenomen. Echter vandaag heeft de regengod wederom toegeslaan.

Iets wat voor alle amateur / vakantiefotografen heel herkenbaar zal zijn is, dat als je per jaar duizenden foto's maakt, er ook wel eens eentje tussenzit die er echt tussenuit springt.

Dit weekend is me dit twee keer overkomen.

Een lantaarnpaal in Eger:

Een ontknoppende boom in het milleniumpark in Eger:

Eger

Na een redelijk relaxed ritje, waarbij we naast de Ikea in Budapest, natuurlijk ook het Sisi kasteel in Gödöllö aandeden, waar we een uitdagend poserende dame een fotoreportage zagen maken (zie foto), kwamen we ruim na de middag in Eger aan.


Hier wisten we spoedig de weg te vinden naar het hotel waar we vorig jaar ook in de Szépassony Völg (vallei van de mooie vrouwen) logeerden. En er waren nog kamers vrij.
Op naar de vallei om door de straat met wijnkelders te lopen om daar eens gebruik te maken van aller voorhanden zijnde faciliteiten, oftewel om goedkoop veel wijn te drinken. Iedere kelder heeft daar zijn eigen wijn, die je voor gemiddeld zo een 40 eurocent per glas kan proeven. De kwaliteit varieerd nogal per kelder.
Na een tijdje proeven werd het hongerbeest in ons wakker en moesten we op zoek naar een geschikt restaurant om dit beest te stillen. We vonden een restaurant, ook in kelder sferen, waarbij een nis in de booggrot gevuld werd met een zigeunerbandje dat nogal harde, maar wel plezierige muziek speelde. Na verloop van tijd kwam de zigeunerhoofdman ons een prive stukje vioolwerk weggeven, waarna hij nogal opzichtig een briefje van 1.000 Huf in de viool stopte. Toen we deze hint niet doorkregen, begon hij het stuk viool waar het briefje zichtbaar was, nogal irritant voor onze neus te houden tijdens het spelen, terwijl hij ons met een schaapse lach aankeek. Uiteindelijk zwichtten we en gaven we toe door hem een briefje te geven, waarna hij ons verder met rust liet.
Na het eten, wederom op bezoek bij de wijnkelders, waar het overgrote merendeel van de jeugd inmiddels de mond had warm gekregen en behoorlijk uitbundig zat te zingen. Zo brachten we in een wijnkeldertocht de rest van de avond door, waarbij we ook nog wat vrienden wisten te maken. Op zaterdag op naar het centrum voor het proeven van enkele wijnen van een ietwat hoger kwaliteitsniveau.

Etentje

Nadat we op zondag bij Szilvi thuis op een etentje waren getrakteerd, had mijn moeder haar op haar beurt uitgenodigd voor een restaurant bezoek aagezien op zondag niet het voltallige gezin aanwezig was. Peter had enkele extra dagen in Wenen aangezien zijn paspoort thuis in een bureaula lag.

Het plan was om naar Dunafoldvar te rijden het huisje te bekijken en dan in het kasteelrestaurant te gaan eten. Vanwege de renovaties aan de verscheiden wegen was dit restaurant al bijna onmogelijk te bereiken. En toen we eenmaal arriveerden, zagen we dat het vanwege renovaties gesloten was.

Dus op zoek naar een alternatief. Maar vanwege onze onbekendheid in de omgeving en vanwege het feit dat we gisteren al in het beroemde visrestaurant hadden gegeten kwamen we in een ouderwets wegrestaurant uit, gevuld door een aantal truckers. We gingen in een aparte ruimte zitten, waar twee lampen ophingen, waarvan degene aan onze zijde niet functioneerde. Na samen met Szilvi de lampen verwisseld te hebben, hebben we genoten van een aardige maaltijd, maar niet op het niveau dat we gepland hadden, dus volgende week herkansing!

Advocaat

Gisteren op weg naar de advocaat om de eerste aanbetaling voor het huis te doen. Vanwege een belangrijke klantenaudit, kwamen we een half uur te laat aan bij de advocaat.

Daar zaten de twee verkopers, waarvan een vergezeld door hun vrouw al op ons te wachten. De advocaat was een vrouw in een blouse met een tijgermotiefje. Na het opmaken van het contract en allerlei officiele handelingen, was het zover dat me het contract voorgelezen zou worden. Alle vier de aanwezigen kregen een exemplaar uitgereikt. Een van de verkopers vouwde het contract direct in vier delen op en stopte het in zijn broekzak. Niet wetende dat het vier handtekeningen nodig had om rechtsgeldig te zijn.

Nadat het contract was vertaald en voorgelezen door Kati, ging ik accoord en moesten de contracten ondertekend worden. Ik ondertekende dus drie contracten en een vodje. Vervolgens moest ik de eerste aanbetaling op tafel leggen; 1,6 miljoen. Met briefjes van 20.000 is dat een behoorlijk pak geld. Om het tellen te vergemakkelijken maakten ik dus om en om stapeltjes van 200.000 en zo kreeg ik een torentje van 1 miljoen en een torentje van 600.000. De eerste vraag was of de torentjes gelijke waarde hadden, zodat de broers ieder een torentje in hun zak konden stoppen.

Na hertelling en het maken van gelijke torentjes vouwden de beide broers het stapeltje geld op en duwden het in hun trainingsbroek. Vervolgens kregen ze van vrouwlief op hun flikker dat ze de broekzak toch maar moesten afsluiten.

Na afhandeling van de deal en herverkenning van het huis, gegeten in de Halazscsarda (visrestaurant), met uitzicht op de vervaarlijk gestegen Donau en naar bedje toe.

Verjaardagsles

Aangezien ik gisteren jarig was, ontving ik een hoop telefoontjes. Toen ik met mijn hongaarse les bezig was, kreeg ik eerst vriendelijk op mijn flikker omdat ik mijn huiswerk weer eens niet gemaakt had. Vervolgens bleef mijn telefoon maar overgaan en vooral het gezwets en gezang van Sjerrie gaf haar toch het idee dat er iets aparts aan de hand moest zijn.

En het moet gezegd worden, het is de eerste keer dat het geouwehoer van Sjerrie me zoentjes heeft opgeleverd.

By the way, aangevoegd aan dit berichtje, twee foto's van het huisje, waarvan ik vanavond de eerste aanbetaling ga doen in ruil voor de sleutels.

Het hoofdhuisje, omsloten door de kasteelmuren, met uitzicht op de Donau

In het wit, de schuur en toekomstig gasthuys.

Huisje

Dames en heren het is zover,

Ik heb een tweede veldje op het europese monopolie spel bezet. Naast Brugmanstraat in Eindhoven hebben we nu ook Hosok ter in Dunafoldvar, oftewel ik heb gisteren een huisje gekocht. Deze week gaan we de deal beschrijven en krijg ik de sleutel hoogstwaarschijnlijk overhandigd.

Meer details en foto's volgen later.