Een impressie van de omgeving waar het Gemenc avontuur zich afspeelde.

Oorlog met David

Nadat het er een tijdje aan zat te komen, kunnen we ons gaan klaarmaken voor een strijd tussen David en Mories. Nadat ik zojuist mijn postbank internet account heb gecheckt, blijkt dat de "vriendelijke vrienden van de David Lloyds Health & Fitness club" eenzijdig hebben besloten om de contributiebetalingen weer in te laten gaan.

Dit ondanks het feit dat ik zware bezwaren heb geuit tegen deze gang van zaken. Als je emigreert kan je je abonnement voor maximaal een half jaar bevriezen en vervolgens ga je gewoon weer betalen volgens hun systeem. Daarnaast kan je je abonnement wel opzeggen maar, hiervoor geldt een zeer vage opzegtermijn, je kan alleen per jaar opzeggen. Maar de tijd van je bevriezing wordt hierbij opgeteld.

Nadat ik deze boodschap had ontvangen heb ik vriendelijk aangegeven dat ik hiermee niet accoord ga en zonder tegenbericht hebben ze opeens het maandelijkse bedrag weer van mijn rekening afgeschreven. Dus net de postbank gebeld dat ze dit bedrag mooi terug naar mijn rekening kunnen storten en gelukkig is de postbank hierin erg welwillend.

Ik denk dat hiermee de oorlog officieel gestart is en ik ben dan ook benieuwd wat hun volgende strategische zet in deze strijd zal zijn.

Wordt hoogstwaarschijnlijk vervolgd!

Rik en Mories in Hongarije

“De survivaltocht”

Als plan voor de Zondag hadden we besloten om naar het “woud van Gemenc” te rijden om daar een mountainbike te huren en een stukje te fietsen. Kati had voor ons van alles geregeld.

Om elf uur stapten we in de auto en we waren nog een beetje duf van het wijnfeest van de dag ervoor. Maar een stukje fietsen zou dat hoogstwaarschijnlijk wel wegwerken. Om kwart voor twaalf kwamen we aan in de hoofdingang, waar we vanuit eerdere ervaringen besloten om wat anti muggenspul te kopen. Vanaf daar naar het vage cafétje, waar we de fietsen op zouden halen. Toen we aankwamen stond de eigenaar ons al op te wachten met de fietsen, wat sandwiches en wat drinken. We besloten de tocht van zestig kilometer rond het woud te maken. En hadden onze sportspullen (korte broek) meegenomen.

Na een kilometerje of twintig langs het woud flink doorfietsen, was de vaagheid in het köpke weg en waren we gewoon lekker aan het sporten. Na een stop, waarin we een met kaasgevulde platte oliebol met een flesje water aten, en waarin we de kaart hadden bestudeerd, besloten we een stukje af te snijden door over de wandelpaden te rijden. Het waren niet voor niets off de road fietsen.

Na een kilometertje of twee, begon de grond erg drassig te worden en was fietsen niet meer altijd mogelijk. Ook de hoeveelheid muggen was indrukwekkend, maar gelukkig hadden we spray bij ons. We besloten ons dan ook helemaal in te kapselen met deze spray om ons tegen deze ondingen te beschermen. Op de momenten dat we moesten lopen met de fietsen in de hand merkten we dat de wielen geheel begonnen te blokkeren met de hoeveelheid klei die zich rond de remmen opstapelde. Dit zorgde ervoor dat we regelmatig met een takje de klei probeerden weg te pulken. Na verloop van tijd begonnen we ons meer en meer aan deze activiteit te ergeren en hadden we niet meer het geduld om een takje te gebruiken, maar gebruikten we hiervoor de blote handen.

Wat we ook merkten was dat we ondanks de spray toch nog door muggen werden belaagd. Door het enorme zweetgedrag dat we vertoonden, spoelden we de spray waarschijnlijk in een rap tempo weg. Ieder kwartier werd er dan ook een nieuwe lading spray over ons heen gespoten. Toen we na ruim een uur ploeteren halverwege de “shortcut” waren, was de spray op en hadden we een dik probleem. We merkten dat als we maar genoeg snelheid ontwikkelden, we niet interessant waren voor deze zuigende monsters. Maar zodra we stilstonden werden we heel aantrekkelijk. Hierdoor namen we ook niet meer de rust om de kaart te bestuderen, waardoor we ook nog eens een verkeerde route namen. Toen we opeens de Donau aan onze linkerkant zagen, wisten we dat we iets verkeerd hadden gedaan. Ook de vermoeidheid begon toe te slaan. We waren al ruim vier uur onderweg, waarvan de helft was besteed met ploeteren, sleuren en slepen met een onwillige fiets. Over twee uur zou de duisternis beginnen in te vallen en dan moesten we toch echt uit dit helse woud geraakt zijn.

We besloten ondanks de muggen toch even een rustpunt te nemen om de kaart te bestuderen. Terwijl ik op de kaart keek, was Rik bezig met bloedvlekken op onze benen te veroorzaken door een indrukwekkende hoeveelheid muggen dood te meppen. Ik ontdekte dat we pas halverwege de shortcut waren vanwege de vele foute afslagen die we genomen hadden.

Meer dood dan levend gingen we verder maar dit keer keken we wel geregeld of we nog goed zaten, wat best moeilijk is als je enige oriëntatiepunten een incidenteel riviertje en een hoop bomen zijn. Rond zes uur vonden we de spoorlijn en we besloten dan ook over de spoorbielzen te fietsen, omdat dit in vergelijking met het drassige pad veel beter befietsbaar was.

Toen we om half zeven de verharde weg bereikten waren we uitzinnig van vreugde en toen we afstand hadden genomen van het woud, besloten we even te inspecteren hoe de muggen hadden huisgehouden op onze tere lichaampjes. Rik, die een minimalistisch kapsel heeft, had een hoofd van iemand met de builenpest heeft en mijn benen zagen er ook uit als een maanlandschap. Dat zal grote pret worden de rest van de week.

Volgens de kaart was het nog een ruim uur fietsen alvorens we bij het café waar de auto stond zouden uitkomen. Hier kwamen we in het donker aan als volledige moddermonsters. De eigenaar van het café vond hier niets vreemds aan en vroeg ons of we zin hadden in een portie pörkölt. Na het nuttigen van deze heerlijke maaltijd stapten we in de auto, waar we gedurende de rit van een uurtje onze fantastische avonturen die we beleefd hadden nog eens goed de revue lieten passeren. Achteraf een fantastische ervaring, maar op het moment zelf hadden we toch de hel op aarde beleefd.

Flashback eerste China trip 2003 (end)

Na de voetmassage, weer terug naar de Whiskey Jack om de ontspanning nog eens te vergroten. Hier werd een loterij gehouden en aangezien we een aantal keren waren geweest, hadden we voldoende lootjes. Met als resultaat dat we de hoofdprijs wonnen: voor 1000 Rmb aan gratis drank, oftewel een heel maandsalaris gratis drank. Aangezien we nog met zijn drieën over waren en we de dag erna nog moesten werken hadden we niet de illusie om dit op te krijgen, maar vanwege mijn vriendschappelijke relatie met de eigenaresse, kregen we geregeld dat we het bedrag over twee dagen konden uitsplitsen. We hebben goed ons best gedaan maar schrokken aan het einde van de avond van de rekening: 280 Rmb. Dus vandaag nog veel te doen, maar wat wil je met een bierprijs van 15 Rmb. Om een uur of twee het bedje in en vroeg weer op.

De volgende dag weer een grote klant op bezoek gehad, waarbij ik werd gepresenteerd als Nederlandse expert die geregeld hier is ter ondersteuning. Daarna nog twee trainingen gegeven aan de constructeurs en design engineers van ons bedrijf. Ook weer leuk om te doen. Straks gaan we weer eten bij de knuffelindiaan om daarna de resterende drankrekening op te maken.

Ronnie ging niet mee omdat hij bang was dat het weer uit de hand zou lopen. Patrick en ik schijnen voor hem een gevaarlijke combinatie te vormen. Dus eerst inpakken, ik moet twee extra dozen met samples meenemen, dus dat werd dolle pret. Ik weet de bagage in te krimpen tot 1 koffer een attachékoffer en een doos voor de handbagage. Harry was erg onder de indruk van mijn manier van pakken, op de koffer gaan zitten en af en toe wippen om hem zo dicht te proppen. Na het inpakken weer naar de Tex-mex. Hier zitten twee Belgische expats van Philips die we al eerder hadden ontmoet. Het blijkt dat de helft van het restaurant ons inmiddels kent en iedereen weet dat we nog een drankrekening open hebben staan bij de Whiskey Jack. De knuffelindiaan vraagt of hij ook welkom is in de Jack’s. We bieden hem de deal aan dat als het drinken bij de maaltijd gratis is, dat voor hem het drinken in Jack’s gratis is. Hier gaat hij echter niet op in. We eten hier nog een heerlijk maaltje vergezeld met zeer pittige jalaneppo peppers.

Nu weer naar onze stamkroeg. Hier worden weer hartelijk verwelkomd door onze fans. Naast de eigenaresse en de zangeres is inmiddels elke werknemer super bevriend met ons. Het schijnt dat meerdere vrouwen onder de indruk zijn van mijn danskunsten, wat betekent dat ik deze regelmatig moet laten zien. We krijgen het voor mekaar om de drankrekening helemaal leeg te zuipen door wat duurdere drankje dan de Tsjin Tao te bestellen. Trots nemen we innig afscheid van onze vrienden met de belofte om zo snel mogelijk in China proberen terug te komen.

Om half acht staat de chauffeur voor de deur en omdat ik me lichtelijk verslapen heb, sta ik in mijn onderbroek om hem binnen te laten. Maar vanwege mijn ochtendsnelheid zitten we twee minuten later in de auto op weg naar het vliegveld. Doordat ik nog behoorlijk vermoeid ben van een zware week (qua hoeveelheid slaap dan) lukt het me om in het vliegtuig behoorlijk snel in slaap te vallen. De vlucht heeft enige vertraging. (Het was trouwens prachtig om vanuit het vliegtuig het besneeuwde Siberische landschap te mogen aanschouwen) en ik moet me haasten om de vlucht naar Amsterdam te halen, die een kwartier later vertrekt. Echter eenmaal gearriveerd kom ik erachter dat deze een nog onbekende vertraging heeft. In de vertraging die nu al anderhalf uur duurt heb ik wel de tijd om dit verslagje af te typen.

Na een normale en prettige vlucht, arriveer ik om half tien in Schiphol. Hier moet ik nog even door de douane en door de kartonnen chinese doos met sampleproducten er in wordt dit een heus avontuur. Ik moet mijn koffer, dat al op springen stond, openmaken. Hier komen ze twee koffertjes tegen met samples erin. De eerste lastige vragen worden gesteld, heb ik invoices, wat moet ik ermee, kan ik bewijzen dat ik de desbetreffend klanten echt op bezoek heb gehad enzovoort. Dan gaat de kartonnen doos open. Wat is de waarde, waarvoor gebruik je ze? Ten slotte komt de klapper, de attachékoffer; Hoe oud is die laptop, waar heb je hem gekocht en die digitale camera en die telefoon? Na even graaien vinden ze de horloges en dan gaat ook echt alles open en ondersteboven. Na heel lang onderhandelen komen we tot de deal dat ik drie horloges mag houden en de samples en samplekoffertjes ook mee mag nemen. Maar deze hele onderneming kost me weer een half uur, terwijl ik al 22 uur achter mekaar aan het reizen ben en dus niet meer helemaal in de opperste stemming ben. Lang leve de douane!!!!!!!

Breaking news!

Bij deze kan ik via deze blog melden dat hij voor langere termijn vanuit Hongarije voortgezet zal worden.

Na korte onderhandelingen heb ik vandaag een nieuwe permanentere functie geaccepteerd binnen onze Hongaarse vestiging.

Was ik tot op heden een interim manager, met de intentie om op termijn mijn eigen Hongaarse opvolger in te leren, vanaf 1 Oktober heet de functie officieel Commercieel Manager. Hierbij is het de intentie om vanaf januari op een Hongaars contract te gaan werken, wat dan ook inhoudt dat ik vanaf dat moment niet meer in Hongarije "op bezoek"ben, maar dat ik officieel ga emigreren en ons koude kikkerlandje op papier ga verlaten en ook geen bijdrage aan de financiering van onze welvaartstaat meer ga leveren.

Flashback eerste China trip 2003 (part5)

Na het eten naar het hotel en naar bed. De volgende ochtend ontbijt in het hotel, waarbij de keuze was tussen Westers en Chinees ontbijt. Toch maar voor het eerste gekozen. Hierna naar de eerste klant. De gehele meeting verliep voornamelijk in het Chinees, totdat ik mijn presentatie mocht geven. Vanaf toen werd ik ook interessant en werden er vele vragen op me afgevuurd. Na de meeting gezamenlijke lunch in het bedrijfsrestaurant. Hier kregen we weer allemaal een kommetje met thee en een bordje met twee stokjes. Er werden twee schotels op de tafel neergezet en aanvallen. Toen de schotels bijna op waren en het buikje vol was, kwamen nog vier extra schotels. Dit was wederom een verrassing en fatsoenswege heb ik dus weer moeten proppen.

De volgende stop was de Universiteit van Peking, waar zich de tweede klant van de dag bevond. In de Science Section, hadden we een meeting met een engineeringsbureau. Deze meeting met 9 engineers, Angus en ik ging helemaal in het Chinees, aangezien enkelen geen engels spraken. Na anderhalf uur kreeg ik van Angus het signaal dat ik aan de beurt was om iets te gaan vertellen. Na mijn verhaal bleek dat ze erg geïnteresseerd waren in een bepaalde productietechniek, wat er in resulteerde dat ik als leraar voor de klas kon gaan uitleggen hoe het werkte terwijl ik na iedere zin moest wachten op Angus die dit dan weer in het Chinees vertaalde. Wederom een unieke ervaring. Na deze meeting met het vliegtuig terug naar Suzhou. Hier heb ik me direct laten afzetten in het New City Garden, waar Junming ons weer op een uitstekende maaltijd trakteerde. Na het eten met Patrick, Ronnie en Harrie naar de California bar om nog even rustig een Tsjin Tao (Het Chinese bier) te drinken.
De volgende dag rustig opgestaan en aan het werk. De meeting van die dag werd gecancelled, dus dan maar bezig houden met algemene technische ondersteuning en wat werk voor Nederland. Aan het einde van de dag hebben we Angus en Max uitgenodigd voor een etentje in een echte Deutsche Bierstube. Na een goed maaltje, werden we op onze beurt weer door hun uitgenodigd voor een echte Chinese voetmassage. Dit werd een onovertroffen ervaring. We werden met zijn vijven (Ronnie ging niet mee) in een vijf-persoons kamer geleid, waar vijf grote relaxbanken klaar stonden voorzien van een voorzetbankje om de benen op te plaatsen. We namen hierop plaats en er kwamen vijf jonge Chinese vrouwen in trainingspak binnen. Deze deden onze schoenen en sokken uit om even later terug te komen met houten emmers gevuld met groen geurig water. De bedoeling was dat we hier onze voeten in stopten. Op het bijzettafeltje werd een glas warm water neergezet en het relaxen kon beginnen. Een kwartier lang zaten we zo en af en toe werd de emmer bijgevuld met kokend water om het water warm te houden. Dit was iedere keer weer een pijnlijke ervaring om onze voetjes dan weer terug te stoppen. Hierna kwamen de vrouwen terug en begonnen ze onze voeten te wassen. Toen ze hiermee klaar waren kwam er een man met een mes om onze nagels op lengte te knippen. Dit was ook een behoorlijk enge ervaring als iemand met een vlijmscherp scheermesje de nagels toch wel heel kort afsnijdt. Nadat dit gebeurt was werd er gestart. Eerst begonnen ze op onze armen te meppen en ze te masseren, vervolgens werden de schenen hardhandig bewerkt en daarna waren de voeten aan de beurt. Afwisselend lekker en pijnlijk werden de voeten bewerkt. Dit deden ze vol overgave. Ondertussen hoorden we ze af en toe giechelen. We vroegen aan Angus waar het over ging en het ging over ons. Ze vonden Patrick en mijn interessante personen. Hierop vroegen de Chinese collega’s aan de meisjes wie ze dan de knapste van ons vijven vonden.Deze strijd heb ik blijkbaar met een stem meer gewonnen. Na een onafgebroken massage van drie kwartier werd nog eens de rug en de schouders onder handen genomen en daarna voelden we ons weer als nieuw.

Flashback eerste China trip 2003 (part4)

We spreken voor de volgende dag om acht uur s’morgens af om naar Shanghai te gaan. De wekker loopt te vroeg af en nu is Harry het slachtoffer van de nachtelijke activiteiten. Hij kan het bed niet uit omdat hij een mega kater heeft. Dus dan alleen met Patrick. Met de bus naar Shanghai (twee uurtjes), om vervolgens met de taxi naar Shanghai centrum te gaan. Ik dacht dat de taxiritten in Suzhou levensbedreigend waren, maar het blijkt dat dit in Shanghai nog veel erger is. Als we arriveren wordt de trend direct gezet, we worden om de haverklap lastig gevallen door mensen die ons van alles willen verkopen. Maar we hadden toch echt afgesproken dit op de fake-market te gaan doen. Een ding kopen we wel en dat is een paraplu, want het regent. Hier wordt direct het afdingtalent van Patrick zichtbaar. De verkoopster begint met 80 Rmb en we krijgen ze mee voor 30 (3,3 euro).

Bij het eerste het beste winkeltje waar ze horloges verkopen gaan we al naar binnen en aangezien dit superillegaal is worden we mee de zolder opgeleidt. Hier is een bonte verzameling te zien van alle dure en bekende merken die er zijn. Ik ben erg gecharmeerd van een Breitling en een Rolex voor mijn huisgenoot. Maar mijn Breitling is nogal duur (850 Rmb) na lang onderhandelen, dreigen met opstappen en gescheld van hun kant lopen we de winkel uit met twee Rolexen, twee Longinesses en een Breitling voor 450 Rmb. Al met al succesvol. Door de regen is sightseeing niet de leukste activiteit en brengen we tijd door met onderhandelaartje spelen. En zo weten we nog enkele andere spullen tegen absurde prijzen mee te nemen.

Aan het einde van de middag bellen we Harry op om te kijken of hij weer leeft en dat is gelukkig zo. We besluiten terug te gaan om samen met hem en Ronnie te gaan eten. We houden een taxi aan om ons naar het treinstation te brengen. Deze snapt echter niet wat we bedoelen als we zeggen waar we heen willen gaan. Pas nadat Patrick een trein heeft nagedaan en ik er een heb getekend snap hij het en brengt ons naar de plaats van bestemming.

Even een kwartiertje thuis verfrissen en direct verder naar het Mexicaanse restaurant. Hier zijn Patrick en Ronnie al vrienden met de eigenaar omdat ze hier al vaker zijn geweest. Dit is ook te merken als de eigenaar (een Amerikaanse indiaan) komt aanzetten met dikke sigaren om de vriendschap te bezegelen. Dit slaan we natuurlijk niet af en even voel ik me toch wel een beetje decadent. Als we vertrekken worden we door de man die vanaf dan de knuffelindiaan zal heten geknuffeld en we vertrekken weer naar de Whiskey Jack. De opgebloeide romances worden voortgezet, en aan het einde van de avond komt ook de knuffelindiaan binnen en interumpeert de band door My Way te gaan zingen. Omdat ik de volgende dag om kwart voor zeven s’ochtends wordt opgehaald voor de vlucht naar Peking hou ik me een beetje in en matig mijn alcoholgebruik. De rest trekt zich van dit alles niets aan.

Met heel veel moeite weet ik uit bed te komen. De chauffeur staat al weer klaar voor de deur en we rijden met een tussenstop om Angus op te halen naar het vliegveld om door te vliegen naar Peking. Daar aangekomen nemen we een taxi naar het plein van de hemelse vrede. Dit is echt indrukwekkend groot. Hiertegenover ligt de verboden stad en deze gaan we dan ook in om te bezoeken. Dit is echt ongelofelijk mooi allemaal in drie dagen China met werk, meer cultuur gezien dan in drie weken Amerika vakantie. Na het bezoek aan de verboden stad, dat ruim vier uur in beslag nam, gaan we naar het hotel om op te frissen. Daarna op zoek naar een restaurant. Angus vraagt of ik open sta voor de plaatselijke keuken. Heel dapper beantwoord ik deze vraag bevestigend. Het resultaat is dat we naar een plaatselijke hot pot bar gaan. Hier hebben we een ronde tafel voorzien van een gat, waaronder een gasstelletje staat. Het gat wordt gevuld met een kom soep voorzien van een scheidingswand. Aan de ene zijde drijven er pepertjes in en aan de andere zijde niet. Op tafel komen allerlei schaaltjes met eten te staan, waarvan er sommige niet identificeerbaar zijn. Angus wil pas vertellen wat het is, nadat ik het geproefd heb. De niertjes vond ik minder lekker, maar de kippedarmen waren heel smakelijk. Het eendenhoofd was herkenbaar en daardoor ben ik hier (laf he?) vanaf gebleven. Toen het buikje bijna vol was, kwam de klant van morgen langs. Hij begon met Angus te praten en het bleek dat hij dit restaurant niet geschikt vond en dat we naar een ander restaurant moesten.

Dit was een veel luxer restaurant, voorzien van een podium. Ook Liao (de klant) vond dat ik moest gaan genieten van wat plaatselijke specialiteiten en liet zich helemaal gaan. Uit fatsoen en respect, moest ik ondanks mijn al enigszins gevuld buikje toch wat gaan eten. Eerst kreeg ik een kom met flink bot erin. Uit het merg stak een rietje en de bedoeling was om deze dan ook leeg te zuigen. Daarna nog andere specialiteiten, zoals pompoensoep en dergelijke. Ondertussen werd er behoorlijk opgetreden op het podium, door acrobaten en chinese operazangers en –zangeressen. Al met al heel mooi om te zien. Liao woonde vlak bij het restaurant en na enige tijd stelde hij voor om zijn vrouw en kind langs te laten komen om zo zijn familie voor te stellen. Het kind was behoorlijk onder de indruk over het feit dat hij bij een blank persoon aan tafel zat. Na het eten werden we nog even uitgenodigd om zijn huis te bezoeken en dit deden we dan ook. Hier kreeg ik een kado door het kind gepresenteerd.

Ik vergeet nog te vertellen over de vele rochel en kuch partijen, die mijn Chinese tafelgenoten continu tentoonspreiden. Het lijkt wel alsof je met super Sjekes aan tafel zit continu.

Flashback eerste China trip 2003 (part 3)

Na het eten ga ik terug om vroeg onder de wol te kruipen, het is echter nog steeds koud. Maar een gewaarschuwd man telt voor twee, dus ik had al een oude joggingbroek uit de kast gehaald om te dragen in bed, gecombineerd met een paar ski sokken en de blauwe Compac trui weet ik het nog enigszins behaaglijk warm te krijgen. Een heerlijke nacht slaap.

Om zeven uur loopt de wekker af en ik besluit direct op te staan en een warme douche te nemen. Ik heb mijn laptop als entertainment device en zet een stukje Mano Chau op. Dan bedenk ik dat ik eigenlijk ook wil ontbijten. Maar ik heb helemaal niets in huis. Dan maar met mijn woordenboek op zoek naar iemand die me een supermarkt wil wijzen. Deze vind ik vrij snel maar hij is dicht. Met een lege maag dus op naar KeyTec met de taxi. Door middel van een kaartje met Chinees geschrift geef ik aan waar ik naar toe wil. Ze snapt het direct maar halverwege vraagt ze aan me hoe ze verder moet rijden. Dit weet ik natuurlijk niet en dus gaat ze de weg vragen. Na enige omzwervingen kom ik dan toch op tijd op het werk. De ochtend besteed met mails beantwoorden en het bezoek van Siemens van vanmiddag voor te bereiden. Om twaalf uur genoten van de KFC delivary service.

Van Junming het programma voor de rest van de week te horen gekregen, zondagochtend met het vliegtuig naar Peking voor vier uur vrij programma om s’avonds met Angus (de chinese sales manager) en een potentiële klant te gaan eten. Het is hier gebruik om de avond voor een meeting te gaan eten omdat je elkaar zo in een open sfeer leert kennen en elkaar de dag erna dan niet kan bedonderen. Dan maandag op bezoek bij CEC, en s’avonds weer terugvliegen. Dinsdag naar Holly in Suzhou en woensdag naar twee klanten waarvan ik de naam niet meer weet. Dinsdagmiddag heeft de engineering manager de opdracht gekregen me door Suzhou rond te leiden, zodat we elkaar leren kennen en zodat hij straks zich niet bezwaard zal voelen om me te benaderen voor advies. Dus het programma zit al behoorlijk vol.

S’middags komt de grote potentiële klant, Siemens Mobile Phones op bezoek. Drie duitsers van het hoofdkantoor, vergezeld door twee Chinezen van hun lokale vestiging. Om aan te geven hoe belangrijk ze voor ons zijn zitten er van onze kant, buiten de General Manager, de Bussines manager en ik nog twee chinezen van onze fabriek bij. Albert doet de eerste presentatie over ons bedrijf en haar mogelijkheden. Dan al blijkt dat de Siemens Chinezen net als onze chinezen er een beetje voor de show bij zitten. De Duitsers maken echter een zeer uitgebluste indruk. Ook het praatje van Junming over ons bedrijf weet ze niet wakker te schudden. Als ik de magic box met samples open, springen ze op en de oogjes gaan weer open. De interesse blijft echter alleen behouden door een van de drie, de technisch manager (mijn doelgroep). Er worden behoorlijk wat vragen gesteld en het gesprek loopt verder positief.

Inmiddels is Harry ook vanuit Nederland gearriveerd om in de productie een machine aan het lopen te krijgen. En we spreken af om s’avonds met zijn vieren te gaan eten (Ronnie is niet op het werk verschenen vanwege een goede kater van de dag ervoor) Na het werk, direct naar de blue Marlin bar. Aangezien Harry en ik in het appartement logeren en Patrick en Albert in een hotel, gaan we apart naar het restaurant. Volgens Patrick was dit vijf minuten van ons appartement. Als we na een half uur nog steeds in de taxi rijden, krijgen we een angstig vermoeden. Wat blijkt, er zijn twee Marlin bars in Suzhou en wij gaan naar de verkeerde. Maar leg dat de taxichauffeur, die net zo goed engels spreekt als wij chinees, maar eens uit. We besluiten ons helemaal te laten brengen en daar dan maar bij een andere taxi naar de tweede bar te vragen. Er is er dan nog maar een over, dus de kans dat we dan naar de verkeerde gebracht worden is erg klein.
Eenmaal in de bar treffen we een bedrijfsleider die naast zijn Chinese moedertaal ook Duits spreekt. Dat is ook terug te zien in het eten, we eten dan ook wiener schnitzel en jäger schnitzel. Na het eten besluit Albert naar huis te gaan omdat hij morgenvroeg weer terug gaat. Met de resterende drie gaan we naar de Whiskey Jack bar, alwaar het compleet uit de hand loopt. Patrick heeft sjans van de live zangeres, ik van de eigenaresse en Harry vecht tegen de jet lag. Al met al is het super gezellig en worden er vele en leuke foto’s gemaakt. De eigenaresse is erg gecharmeerd van mijn danskunsten en maakt hier dan ook veelvuldig gebruik van. De barkeepers zijn ook zeer attent, met het gevolg dat we rond middernacht eigenlijk al voldoende pilsjes op hebben, maar we gaan stug door. Dan komen plots de mensen van Siemens binnenlopen en we besluiten van de gelegenheid gebruik te maken. Eerst nemen we wat compromiterende foto’s (altijd goed als chantagemiddel, mochten we de opdracht niet op normale wijze krijgen) en vervolgens trakteren we ze rijkelijk op bier.